Lieselot

‘Oké, maak even zelf groepjes van drie, dan kunnen we er zo aan beginnen.’
‘Zullen wij samen?’, vroeg ik aan Lien en Hanne. Ze knikten. 
‘En ik dan?’ Lieselot kwam terug zitten. 
‘Uh…’
‘Marie en Stefaan kunnen nog wel iemand gebruiken geloof ik.’ Hanne wees naar de andere kant van het lokaal. ‘’t Is toch maar een flutopdracht, binnen twee minuten zit je hier terug…’
Lieselot knikte. ‘Oké… Tot zo dan…’ Ze stond op en liep naar Marie en Stefaan om te vragen of ze met hen mocht meewerken. De opdracht duurde iets langer, vijftien minuten, maar dat mens zocht dan ook overal problemen achter, terwijl de opdracht poepsimpel was…

‘Ik heb geen tijd… Ik heb het onwijs druk…’
‘Bullshit. Je hebt het even druk als ik, en ik heb vanmiddag niets te doen.’
‘Je weet dat ik een grote ramp ben als het op plannen aankomt… Ik heb het druk. Dus als je me nu gewoon even voorbij laat gaan, dan kan ik naar huis om mijn huiswerk te doen. Danku.’ Ik wilde voorbij lopen, maar ze hield me tegen door haar hand op mijn arm te leggen. ‘Ráák me niet aan!’, riep ik luid; de hele gang was direct muisstil. ‘Raak me niet aan,’ siste ik nogmaals, waarna ik wegliep. 

‘Ben je alleen thuis?’
‘Niet dat het jou veel aangaat, maar, ja.’
‘Mooi.’ Ze duwde me naar binnen en gooide de deur dicht. ‘Nu wil ik dat je eens héél goed luistert, Dorien,’ zei ze luid. ‘Ik weet niet wat er scheelt, maar sinds een paar weken ben je mij nogal aan het negeren en als je niet zegt wat er scheelt kan ik ook niet helpen om het op te lossen. Dus ofwel zeg je nu wat er aan de hand is, ofwel loop ik zometeen door die deur en dan zal ik je helpen met zo min mogelijk contact met elkaar te hebben door jou terug te negeren.’
Het bleef stil. 

Ze zuchtte. ‘Hier heb ik dus níks aan, hè…’ 
‘Dan ga je toch? Ik zou niet willen dat je je tijd verspilt aan niks… Bovendien heb ik hier ook geen tijd voor. Huiswerk, remember?’
‘Ik trap niet in dat smoesje.’
‘Smoesje, smoesje? Niks smoesje… Ik heb ’t allemaal een beetje onderschat, dat is alles…’
‘Komaan Dorien… Ik heb heus wel in de gaten dat je me aan het ontwijken bent. Je was ziek, althans, dat zei je, want je had wel tijd om met je ma nóg meer te gaan shoppen dan dat je al gedaan had, je zegt niks meer tegen me en je loopt liefst met een zo groot mogelijke boog om me heen. Er is iets aan de hand, maar als je me niet vertelt wat, dan weet ik niet of dat het wel juist is dat wij vriendinnen zijn. Vriendinnen vertellen elkaar namelijk alles. Sinds het feest heb ik je niet één keer meer fatsoenlijk gesproken, en…’
Ze zag dat ik reageerde op ‘het feest’ en stopte direct met praten. ‘Is het dat? Gaat dit om het feest?’
Ik zuchtte. ‘Lieselot, ik wil dat je weggaat. Ik heb hier totaal geen zin in.’
‘Als dit om het feest gaat, zeg het dan. Dan kunnen we erover praten.’
‘Ik wil niet praten. Ik wil dat je weggaat.’
‘Dorien, ik…’
‘NU!’

Ik heb haar vakkundig het huis uit geduwd en ben dan naar boven gegaan om mijn wiskundeboek vol te janken.

’s Avonds kreeg ik nog een mail van d’r, maar ik heb ‘m nog niet gelezen. Ik ben er even helemaal klaar mee. Ik ga nu eerst verder genieten van mijn verlengd weekend en dan zien we daarna wel weer verder…

Daag,

Dorien.

(©June, 02/05/08)