IJsjesweer

Hey,

Zaterdagmiddag, 14u58. 

Lien liet haar hoofd rusten op haar wiskundeboek en kreunde zachtjes. ‘Ik ben het beu.’ 
‘Ik wás het al beu.’
‘Ik ook.’ 
Hanne zuchtte. ‘En hebben wij daar een oplossing voor?’

We keken elkaar aan, zonder een vin te verroeren of iets te zeggen. Dertig seconden later hadden we alle vier onze jas en schoenen aan. ‘Wie heeft er geld?’ Lieselot stak haar vinger omhoog. ‘Gisteren heb ik nog twintig euro gepind.’ ‘Prima. Je krijgt het terug,’ zeiden ik, Lien en Hanne in koor. 

Vijf minuten later en volledig buiten adem van het veel te hard fietsen, stonden we voor de ijskraam. Hanne had zich zowat tégen het glas gedrukt toen we de smaken gingen uitzoeken. ‘Kan ik ze ook allemaal nemen?’, vroeg ze zachtjes. ‘Ik vrees dat dat niet op één hoorntje past,’ zei Lien glimlachend. 
‘Zijn jullie er al uit dames?’, vroeg de – overigens veel te knappe – jongen van de ijskraam. Hij had het beter niet gevraagd, want hij kreeg vier vingers – van vier overenthousiaste meisjes – zowat in zijn ogen, en diezelfde vier meisjes kakelden maar door elkaar heen.
‘Nog één keer dames…,’ zei hij verward. 
En nog eens dat gekakel.
‘Nog één keer, en dan liefst één voor één.’
‘Een hoorntje met twee bollen, aardbei en euh…, straciatella, alsjeblieft,’ zei ik als eerste. ‘Of weet je, maak er maar drie van. … Euhm… Vanille er nog bij.’
‘En voor mij dan ook drie bollen… Euhm…’ Lien nam rustig de tijd om er nog over na te denken. ‘Vanille… … Aardbei… En… Chocolade…’
Lieselot is daarentegen iemand die snel kan beslissen over zulke dingen. ‘Banaan, kersen en straciatella. In een bakje. Banaan bovenop alsjeblieft.’
Hanne had ondertussen nog staan kwijlen bij alle smaken waar ze nog altijd niet uit gekozen had. Wij stonden al uitgebreid aan ons ijsje te likken, toen Lieselot haar de twintig euro toestopte. ‘Geef me zometeen het wisselgeld maar, als je eenmaal besloten hebt…’

Toen wij zowat klaar waren, kwam Hanne pas aanlopen met haar ijsje. ‘En negen euro twintig wisselgeld…’ Pas toen ze ging zitten zagen we hoe groot haar ijsje was. ‘Vier bollen?’, vroeg Lien, die met open mond naar Hanne haar ijsje staarde. Hanne knikte. ‘Ik had nogal moeite met kiezen, dus besloot ik om nog maar een bol erbij te nemen…’ Twee tellen later begon het gekakel over school. ‘Nee maar echt! Heb je dat gezicht van Vercruys gezien? ’t Was precies alsof hij een spook gezien had!’ Net zo lang tot Hanne haar ijsje – eindelijk – ophad. 

‘Dus…,’ zei Hanne zachtjes. ‘Nu moeten we zeker terug gaan blokken zeker?’ We zuchtten. ‘Ik vrees ervoor,’ zei ik. ‘Maar één voordeel: ons mam heeft beloofd dat ze iets héél lekkers maakt als we braaf leren…’ ‘Dorien, ik snap niet dat jij die omkooppraktijken van je ma accepteert hoor…,’ zuchtte Lien. ‘Ik bedoel, als we doorwillen naar het volgende jaar, zullen we hoe dan ook moeten leren. Dat eten gaat er niets aan veranderen zenne…’
‘Maar het is wel iets om naar uit te kijken.’
‘Dat is waar,’ beaamde Hanne.
‘En ik geloof dat ze pannenkoeken wou maken…’

Een stilte.

‘Oké dan…’

Moeizaam stonden we op, waarna we langzaam terug naar mijn huis fietsten om weer te gaan leren. Tja… We moeten wel, ’t zijn binnenkort weer examens en we willen zeker zijn dat we allemaal overgaan. ’t Zou alleszins wel fijn zijn, kunnen we volgend jaar samen onze diploma halen.

Maar goed, mama wil mij alwéér aan het leren hebben. Precies alsof ik dat nog niet genoeg doe. ‘Dan zal ik Djembé uitlaten.’
‘Neen danku! Ik ga zo wel!’
‘Nu dan alsjeblieft! Hij staat op knappen!’

Tot volgende week dus.

Dorien.

(©June, 30/05/08)