Een stel kippen

‘Ooow!’
‘We vonden ’t allebei wel iets leuks voor jou.’
‘’t Ís leuk, echt, merci!’ Ik gaf zowel Johan als mama een zoen. ‘Ik ga ’t direct aandoen!’

Ze hadden een shirtje voor mij gekocht, in Valencia. ’t Is leuk en niemand die precies zo’n zelfde shirt heeft – toch niet voor het einde van de zomervakantie – dus nu kan ik er lekker mee pronken, moeha! En dat ging direct op school.

‘Ooow, dat shirt!’
‘Waar heb je dat gehaald?’
‘Zóó tof!’

De musketiers vinden alles van elkaar leuk, zo werkt dat nu eenmaal.

‘Bwaa, mama en Johan hebben die meegebracht.’
‘Van Valencia?’
‘Wauw… Ik wou dat ik ook ouders had die me alleen thuis lieten om op vakantie een tof shirt voor mij te kopen…’
‘Ik denk dat ik vanmiddag maar eens subtiel ga informeren naar waar we op vakantie gaan.’

De musketiers zijn goed in door elkaar praten.

‘Over vakantie gesproken: gaan wij eigenlijk nog op vakantie?’
‘Jaaa… We kunnen weer naar de kust gaan?’
‘Of naar de Ardennen ofzo?
‘Of naar Nederland?’
‘Nederland? Wat is daar nu weer te beleven?’
‘Nou, ik ben Bobbejaanland gewoon een beetje beu…’
‘Wou je naar de Efteling gaan dan?’
‘Bah nee, ik haat de Efteling… Veel te veel lopen tussendoor.’
‘Ze zullen er toch wel meer hebben als de Efteling?’
‘Gaan we echt naar Nederland gaan dan?’
‘Mijn stem gaat in ieder geval niet naar Nederland…’
‘Mijn ook niet.’
‘Kust dan?’
‘Ik zal eens kijken of dat appartementje van vorig jaar nog vrij is.’
‘Doe dat.’

Maar ze zijn altijd eensgezind. En luidruchtig als het hen uitkomt. Ik hoorde ze al van ver, toen ik vanochtend naar de fietsenstalling reed. 

‘Daar is ze!’

Met een hoop kabaal kwamen ze naar mij toe gerend en liepen ze mij zowat omver. 

‘Proficiat met je verjaardag!’
Ik gierde het uit. ‘Dank jullie wel.’
‘Cadeautjes doen we straks pas, als we klaar zijn,’ zei Hanne.
‘Dan heb je iets om naar uit te kijken,’ vulde Lieselot aan.
‘Én, we trakteren je straks op een warme choco en een stuk appeltaart in ’t café van hierover,’ zei Lien tot slot. Hanne knikte hevig bij het woord appeltaart.
Ik zuchtte. ‘Heel tof, ik kijk ernaar uit. Maar eerst dat examen…’ We liepen langzaam naar de ingang toe.
‘Pff ja…’
‘Kennen jullie het?’
‘Totáál niet!’
‘Ik snapte nog niet de helft van de stof…’
‘Ik ook niet. Ongelofelijk dat ze dat niet eerst fatsoenlijk uitleggen.’
‘Misschien moeten we een klacht indienen…’
‘Nee, dat zou dan weer ten koste gaan van die appeltaart…’
Daar moesten we alle vier om lachen.

Nouja, zo ging het door tot aan het begin van het examen. Soms zijn we net een stel kippen die de hele dag door kakelen… :P

Dorien.

(©June, 13/06/08)