Methode alcohol

Hoi,

Ik zuchtte diep. ‘Hoe zie ik eruit?’
‘Als iemand die stik zenuwachtig is om haar meesterplan ten uitvoer te brengen.’
Ik glimlachte. ‘Fijn.’ Mijn gezicht betrok. ‘Zal hij ‘t zien denk je?’
Ze haalde haar schouders al hoofdschuddend op. ‘Ik denk ‘t niet.’
Ik zuchtte opnieuw. ‘One last check dan. Haar?’
‘Check.’ ‘Make-up?’
‘Check.’ ‘Kleding?’
‘Check.’ ‘Overig?’ 
‘Check.’ 
Ik keek opzij. ‘Helemaal check dus,’ en liep naar de deur. Voordat ik die open wilde doen om terug naar ‘t café te gaan, draaide ik mij nog even terug. ‘Zeker van?’
Stephanie knikte. ‘Helemaal.’ Ik liep het café in, Stephanie volgde. Ik ging aan een tafeltje zitten, zij aan de bar. ‘En nu is ‘t afwachten...’

En ik bleef wachten. ‘t Werd tien na zeven, tien voor half acht, half acht, ... ‘Kak hè,’ zei ik om kwart voor acht, ‘die komt niet.’ ‘Bel ‘m anders even...,’ schreeuwde Jeanine boven de muziek uit. Ik fronste mijn wenkbrauwen. ‘Z’n telefoon nummer hebben...’ ‘Wie z’n telefoonnummer moet je hebben?’, vroeg een stem ineens. ‘Dat van Steven tiens,’ zuchtte ik, terwijl ik het bakje met nootjes dat voor mij op tafel stond begon leeg te eten. Er kwam iemand naast mij staan. Toen ik omhoog keek, zag ik dat het Steven was. ‘Ow...,’ zei ik, ‘je was er al. Nuja, da’s goed, dan kunnen we beginnen...’ ‘Ik dacht dat jullie allang begonnen zouden zijn,’ zei hij, ‘ik bedoel, ‘t is bijna acht uur.’ ‘Dat doet mij eraan denken,’ zei ik, terwijl ik opstond, ‘waar was jij het afgelopen uur?’ Hij keek mij verbaasd aan. ‘Ik kom altijd een uur later, dan is ‘t feest al een beetje bezig...’ ‘Beste Steven,’ zei ik, ‘hoeveel mensen denk jij dat er hier in kunnen?’ ‘Niet veel...,’ antwoordde hij. ‘Precies,’ zei ik, ‘of dacht je nu serieus dat we hier gingen dansen op trance en kweetniewatnog voor domme muziek?’ Hij haalde knikkend zijn schouders op. ‘Neeneenee, we houden een feestje aan de bar,’ zei ik. ‘Maar ge zijt nog geen 16,’ zei hij direct. Ik glimlachte. ‘Ik niet nee. Maar zij wel.’ Ik wees naar de bar, waar alle meiden zaten die ik had uitgenodigd. ‘Ik hou ‘t bij een cola.’ ‘Pintje Steven?’, vroeg Sandra. Een onzeker knikje van Steven’s kant.

Hij wilde zich niet laten kisten. Hij wilde zich niet laten verslaan door een groep meiden, en dus bleef hij drinken. We hebben hem een uur na zijn binnenkomst – en inmiddels gemiddeld zeven pinten per persoon verder – in een taxi gedropt. Dan zijn we allemaal naar huis gegaan. 

Eniewee, ‘t heeft effect gehad. Steven heeft een week niet meer tegen mij gesproken, en aankijken durft hij precies ook niet meer. Hopelijk blijft ‘t zo.

Groetjes,

Dorien.

(©June, 16/03/07)