Zo stupid...

Hoi,

Ze zeggen dat je bed er is om in te slapen. Naar mijn mening is je bed er ook om even op te liggen, om even na te denken over van alles en nog wat. Want..., ik moest nogal over wat dingen nadenken. Gewoon nadenken. 

*zucht*

Ik moest écht even nadenken. 

...

Ik ging rechtovereind zitten en zuchtte. ‘Djembé...?’ Hij blafte en keek mij aan. Ik glimlachte flauwtjes. ‘Ik heb iets stom gedaan.’ Daarna ging ik terug liggen. ‘Iets heel stom.’

Meneer bood zijn excuses aan. ‘Dorien... ‘t Spijt mij dat ik je steeds zo geplaagd heb. Ik... ‘t Was fout, ik had dat echt niet mogen doen... Ik...’ Hij keek mij aan op een manier dat hij mij nog nooit had aangekeken. Plots herinnerde ik mij het gesprek met mijn moeder: ‘Je weet toch wat ze zeggen?’ Ik had haar verbaasd aangekeken. ‘Wat zeggen?’
‘Plagen is om liefde vragen...?’

En voor ik ‘t wist zoende hij mij. Gewoon, vanuit het niets. Ik duwde hem weg. ‘Godverdomme Steven! Je bent ziek! Ziek in je hoofd!’ Dan ben ik weggelopen.

Ik kon wel janken. 

Dit kán niet.

Maar ondertussen was het wel gebeurd.

Een leugen was snel gemaakt. ‘Meneer Verkauteren, ik voel mij nie goe... Ik zou graag naar huis gaan...’ 

En daar lig je dan, op je bed, ‘ziek te zijn’. 

Oftewel na te denken.

‘Ik ben verliefd geworden.’

Dorien.

(©June, 23/03/07)