Stupid me

Hoi,

Ik loop de school binnen, rustig, relaxed, niks aan het handje, wel nog enigszins slaperig, maar voor zo’n vroege morgen redelijk scherp. Enfin, niet direct natuurlijk, maar als er iets gebeurd ben ik er direct bij met mijn kop.

‘Hey...!’ BENG!

Ik draai me om.

Wel ja joh... Goeie morgen deze morgen... Niet dus.

‘Hey...’ Ik pers een glimlachje op mijn gezicht. 

‘Ben je er klaar voor?’
Ik ben verbaasd. ‘Klaar voor wat?’
‘Om te rennen. Ik heb een bom in mijn tas zitten, en die gaat over tien seconden af.’

Wablief?

‘Het examen Frans slimmerd.’
Hij zuchtte. ‘Ik heb gisteren nog flink moeten blokken...’
Ik greinsde. ‘Ik heb alles nog een keer over gekeken. In tegenstelling tot sommige anderen heb ik wel alles netjes bijgehouden, zodat ik niet alles op het laatste moment heb moeten doen.’

Ik liep naar de andere kant van de garderobe om mijn jas op te hangen. Mijn hersens draaiden al op volle toeren. 

Je doet wel heel cool, juffrouw De Bondt, maar ondertussen... 

Het zweet liep in straaltjes over mijn rug.

...

Ik heb mij maar moeilijk kunnen concentreren op mijn examens. Steeds werd ik even afgeleid. Dan keek ik opzij, en dan zag ik hem. Steven. Tot enkele weken geleden haatte ik hem. Eigenlijk haat ik hem nog steeds, maar nu om het feit dat hij verliefd is op mij en ik niet goed weet of het wederzijds is ja of nee. 

En dan haat ik mezélf. Ik voel andere gevoelens dan haat voor Steven. 

Het verwart me.

...

Ik vraag me echt af hoe het zover heeft kunnen komen...

Dorien.

(©June, 30/03/07)