Aflevering 2: Dame Blanche

Hoi,

‘Ség, onderschat mij niet hè. Ik ben de meester in versieren. En je weet wat volgt op versieren.’ Ik zag zijn ego al van ver. ‘Hááá...! De chronologische drie!’, schreeuwde iemand anders. Steven glimlachte breed. ‘Juist.’ En ik liep voorbij, stond stil en keek ernaar. ‘Wat de f is in hemelsnaam de chronologische drie?’ De vijf jongens keken om en begonnen te grinniken. ‘Da’s iets wat alleen mannen begrijpen,’ grijnsde Peter. ‘Ik zal helpen: De chronologische drie wordt ook wel eens De tactiek van de drie B’s genoemd,’ vervolgde Michel, die vervolgens zijn maten één voor één aankeek. ‘Bar, Bier, Binnendoen!’, schreeuwden de jongens. Enkel Steven deed niet mee. ‘Jullie denken écht maar aan één ding hè?’, zei ik, inmiddels flink pissig. ‘Voor jullie draait alles om zoveel mogelijk meisjes aan de haak slaan, er bovenop kruipen en ze dan weer dumpen. Klootzakken.’ Steven was ondertussen opgestaan en bij mij komen staan. ‘Kom Dorien, ga nu geen scène maken in notabene het winkelcentrum... Je komt daar immers niet voor, enfin, dat neem ik toch aan. Daarginds hebben ze keileuke kleren, én ik weet toevallig dat je op sommige dingen vijf procent korting krijgt.’ Hij verzocht mij dus eigenlijk vriendelijk doch dringend om op te hoepelen. ‘Ség. Ik laat mij niet wegjagen! Jij kan mij niet verbieden om hier te staan, om jouw koolstofdioxide in te ademen. Bovendien wil ik een ijsje.’ Ik ging zitten aan een tafeltje aan de andere kant van het terras. Toen er een ober kwam bestelde ik een Dame Blanche. Een paar tellen later zag ik hoe Steven en z’n vrienden weggingen. Ik voelde mij sterk. Ik had geen enkel moment gedacht dat ik een week eerder nog smoorverliefd op ‘m was. Onze oude relatie was hersteld, en dat wil dus eigenlijk zeggen dat er geen plaats is voor liefde. Enfin, toch niet tussen ons... 

Ja láp. 

Zodra ik dacht dat ik dat niet gedacht had, dacht ik het. ‘Fúck,’ siste ik tegen mezelf. ‘Waarom is liefde zo ingewikkeld? Fuckfuckfuck.’ Ik hield mijn hand voor mijn mond van zodra ik iemand had horen zeggen dat ik op mijn taal moest letten. ‘Excuus, ik liet me even gaan. Excuus!’, riep ik, maar al snel volgde vanachter mijn hand weer een zachte ‘Fúck.’ Op dat bewuste moment hoopte ik vurig dat ik – liefst zo snel mogelijk – een ongelofelijke knappe gast zou tegen komen, die dan toevallig bij mij op school zit of bij mij in de straat woont of bij wie ik op een andere manier heel vaak heel dicht bij in de buurt ben. Of bij wie ik zonder al te veel kosten te maken heel vaak in de buurt kan gaan zijn... Of... ‘t Maakte me eigenlijk niet uit, zolang hij maar mijn type is.

Ik schudde mijn hoofd. Zoiets is écht voor soaps. Ik stond op. Ik had het wel gehad op dat bewuste terras en de Dame Blanche liet wel heel lang op zich wachten. Ik vermoedde dat ze het ijs nog moesten maken ofzo... Ik wilde om mijn stoel heen lopen om ‘m aan te schuiven, toen ik tegen iemand opbotste. Voor ik er erg in had lag ik op de grond met mijn hele shirt onder de vanilleijs, slagroom en chocoladesaus, en op mijn schoot een halflege ijscoupe. Ik keek op en zag het silhouet van een ober staan. Hij krabde achter zijn hoofd. ‘Uw euh..., Dame Blanche...’ ‘Godverdomme! Wat sta je daar nou? Help me overeind!’ Hij stak zijn hand uit en trok me omhoog. Ik veegde mijn shirt schoon met alle papieren servetjes die ik kon vinden, ondertussen zacht vloekend dat mijn kleren vollédig verpest waren. Op een gegeven moment kreeg ik door dat de ober nog altijd geen stap had verzet sinds de botsing. ‘Had je nog wat?’, vroeg ik aan hem, zonder op te kijken. ‘Hoe kan ik dit goedmaken?’, vroeg hij voorzichtig. ‘’t Spijt me ontzettend...’ ‘Meestal draaien ze die twee zinnen om, dat weet je toch?’, zei ik, terwijl ik opkeek. Ik wou ‘m uitschelden, vernederen, en weet ik het wat nog meer, maar ik slikte al mijn woorden in. 

Ik was vollédig vastgenageld aan de grond. Okéoké, dus soap kan ook anders lopen. Een onverwachtte wending, moehaha! Duivels hoor... 

‘Uh...’ Hij keek mij afwachtend aan. ‘Ik... Jij...’ Ik kwam totaal niet uit mijn woorden. ‘Je zou eventueel...’ Het bleef even stil. ‘Eventueel wat?’, vroeg hij voorzichtig, ‘en natuurlijk betaal ik alle kosten voor de stomerij...’ 

‘Uh...’ Ik slikte. Fúck.

‘Je zou een keer met me uit kunnen gaan...?’

Voor mij stond Sam, dé hunk van de school. Elk meisje van De Wingerd – inclusief mezelf – heeft een oogje op hem.

OMG.

‘Uh... Uh, ja... Is goed...’ Hij glimlachte. ‘En zal ik een nieuwe Dame Blanche laten aanrukken?’ Ik knikte. ‘Graag...’

Volgende week zaterdag heb ik gewoon een date met hem...

...

Fúúúúck...! Wat moet ik aandoen?!

Dorien.

(©June, 13/04/07)