De roos

Hoi,

‘Heb je dat nu gezien?’
‘Wat?’
‘Sam loopt al de hele dag met een rode roos te leuren.’
‘Is’t waar?’
‘Mò ja!’
‘Mò allez, da’s nu eens verrassend...’
‘Mò ja! Die was toch single?’
‘Tja, hij zal een lief hebben hè.’
‘Ohhh... ‘t Zal Stella zijn, van 5B. Die zit al zó lang achter hem aan... Je weet dat ze niet snel opgeeft...’
‘Ja of, het is Debbie uit 4D. Hij kijkt haar altijd na.’ Ik keek serieus, maar van binnen grijnsde ik en lachte ik mijn vriendinnen uit. 
‘Vindt je het gek? Die meid loopt in hartje winter nog met een decolleté tot aan haar navel.’
Ik gierde het uit. Ik probeerde om terug serieus te doen. ‘Zeg maar, even iets anders.’ ‘Oei,’ zei Hanne direct, ‘Zo serieus?’ Ik knikte. ‘Ja. Ik zou graag hebben dat jullie na de lessen naar buiten komen, naar de buitenhoek van de fietsenstalling. Ik heb een verrassing.’ Hanne, Lien en Lieselot hadden de hele tijd met een gekromde rug op hun krukken gezeten, maar nu kwamen ze ineens rechtovereind zitten. Ze hadden alledrie een glimlach op hun gezicht. ‘Wat is die verrassing?’, vroeg Lien direct. Ik grijnsde. ‘Als ik dat nu al vertel, is het geen verrassing meer. En dat kan niet de bedoeling zijn.’ 

Ze hebben de rest van de dag geprobeert om mij te doen spreken. Halverwege hadden ze door dat ik écht niks ging zeggen, dus gingen ze maar rond Simon hangen om wat meer te weten te komen. Maar ze kwamen teleurgesteld weer bij mij zitten. Ik grijnsde. ‘Lukt ‘t niet?’ De drie keken beteutert. ‘Dan maar wachten tot vanmiddag,’ zei Lieselot zacht. De andere twee knikten, maar ik zag aan hen dat ze ongelofelijk baalden. 

‘Awel?’
‘Awel wat?’
‘Waar is uw verrassing?’
Ik grijnsde. ‘Tututut, alles op z’n tijd.’ De drie zuchtten. ‘Doriiien...! We wachten al zo lang!’ ‘Dan zullen die paar minuten er ook nog wel bijkunnen,’ zei ik nog. ‘Nog roddels opgevangen?’ De drie keken mij kwaad aan. 
‘Over Sam misschien? Misschien heeft hij ‘t wel aangelegd met die troela van een Fabiënne, van 5C.’ Hanne was de eerste die de boosheid om het wachten vergat. ‘Jaaa, zoiets zei Dionne ook al. Ze zouden wel goed bij elkaar passen, denk je niet?’ Ik haalde mijn schouders op. ‘Er zijn zoveel meiden hier op school, die ook nog eens allemaal een oogje hebben op Sam. En hij weet vast ook niet waar te kijken. Leuke meiden genoeg.’ Ze knikten, alle drie. Bingooo, ik had ze alledrie afgeleid. En juist op tijd. ‘En kijk, daar is de verrassing.’ Ik knikte, en zag mijn drie vriendinnen omkijken. ‘Ik zie niks,’ zei Hanne direct. ‘Ik ook niet,’ mompelde Lien direct daarna. ‘Kijk eens goed,’ zei ik. Lieselot keek het hele plein rond. ‘Ik zie nihiks!’ 

Moeha!

‘Dag dames. Zoeken jullie iets?’

Smile!

De drie keken naar Sam, die ‘plots’ voor hen stond. Lieselot knikte. ‘Ja, Dorien had ons een verrassing beloofd.’ ‘Awel,’ zei ik. ‘Hij is de verrassing.’ Ik ging naast Sam staan. ‘Zoek niet verder, ik weet wie zijn vriendinnetje is.’ Sam gaf mij de roos die hij de hele dag bij zich had gedragen. 

‘Hij is sinds bijna twee weken mijn vriendje.’ 

Hun monden vielen open. ‘Jóuw vriendje?’, klonk het in stereo. Ik knikte. Vlak daarna zijn ze in stilte naar huis vertrokken. Ik vond de verbazing en de afstandelijkheid vreemd, maar een paar uur later op msn vonden ze ‘t ineens ‘keicool’ en feliciteerden ze mij met mijn nieuwe aanwinst. Ze wilden alles weten. Van het exacte tijdstip waarop hij het heeft aangevraagd tot of we ‘t al hadden gedaan ja of nee... Ik heb me doodgelachen!

Eniewee, Sam komt zo, en Djembé wil heel graag met ons twee gaan wandelen. Tot volgende week!

Kus!

Dorien.

(©June, 04/05/07)