Les één

Hey,

Vandaag heeft Johan besloten dat wij maar eens kooklessen moeten gaan volgen. De kans was groot dat we de komende jaren wat vaker ’s avonds alleen zouden zijn, misschien wel een week achter elkaar, en dan zou elke dag spaghetti, pizza of patat niet voldoende zijn. Maar toen hij zag hoeveel het kostte om ons door een professional te laten scholen, kreeg hij spontaan zijn slechtste idee ooit.

‘Oké, handen wassen! Dan gaan we eraan beginnen!’
‘Waaraan?’, vroeg Simon direct.
‘Jullie eerste kookles. En schiet op, we hebben niet de hele dag de tijd.’
Langzaam begaven we ons richting de keuken. ‘Wat heeft je vader nu weer geslikt?’, fluisterde ik, terwijl we onze handen inzeepten. ‘Geen idee. Hij heeft waarschijnlijk gewoon geen rooie cent op zijn rekening staan.’ 
‘Of nog erger: hij denk dat hij Jamie Oliver is…’
Lachend spoelden we het schuim van onze handen. 
‘Bon…!’, zei Johan. ‘Dan zullen we er maar eens aan beginnen.’ Toen we ons omdraaiden, moesten we nog harder lachen. Hij had zich in een echt koksuniform gehesen – inclu veel te grote koksmuts. 

Terwijl we ons uiterste best deden om serieus te blijven, legde Johan ons uit wat hij van ons verwachtte. ‘Oké, leerlingen, aandacht.’ Hij tikte met een pollepel op het aanrecht. ‘Les één: hoe schil ik een aardappel?’
‘Kunnen we dan ineens doorgaan naar les twee?’, vroeg ik. ‘Aardappels fatsoenlijk schillen kan ik al sinds mijn negende. Dit is het moeilijkste niet.’
‘Oké, les twee: hoe snijd ik een aardappel?’
Terwijl Johan gedetailleerd uitlegde hoe je een aardappel moest schillen en snijden – hij demonstreerde dat in 10 minuten op één aardappel – maakten wij al de andere aardappels gebruiksklaar.
‘Les drie?’, vroeg Simon, hem in zijn uitleg onderbrekend. ‘We zijn al klaar namelijk.’
‘Les drie: hoe kook ik een aardappel?’

En zo verder. Geen succes dus. Hij moest het zelf nota bene nakijken in een kookboek – nuja, Johan kookt altijd met een kookboek, dus dat is geen verrassing. ’s Avonds konden we mama vertellen over de door ons geschilde aardappels. ‘En Johan deed tijden over één aardappel.’
‘Hij was wel perfect geschild…,’ mompelde hij er tussendoor.
Mama gierde het uit.

Dat was de eerste keer sinds wéken dat ze zoveel plezier had.

Over mijn rapport had ze trouwens ook niet veel te klagen. Negenenzestig procent…! En nu vakantie! We gaan een paar dagen naar de Ardennen; Djembé zal het prachtig vinden…!

Tot de volgende!

Dorien.

(©June, 21/03/08)