Spruitjes. 

Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar ik ben vrolijk! Een moord oplossen, dat geeft me toch altijd wel een goed gevoel. Al is het goede gevoel wel een beetje ter compensatie wat ik dan eigenlijk eerst altijd voel: het gevoel, waarom vermoord men elkaar?

Ik had vorige week verteld over die vrouw die we hadden gevonden op het vuilstort, vermoord door middel van het doorboren van de slaap. De zaak schoot echt niet op deze week: we hadden geen enkel aanknopingspunt! Geen papieren, geen vingerafdrukken en het labo wist ook niets te vinden. Een vermoedelijk tijdstip van overlijden: Donderdagnavond ergens tussen 6 en 12 uur. Lekker vaag dus allemaal!

De enige hint was de ring die de vrouw droeg: een ring met de inscriptie Maaike. Was het haar naam, de naam van een vriendin of misschien wel van een kind, ook zo’n vraag waar we eigenlijk geen antwoord op hadden. We hebben toen maar eens gezocht naar het aantal Maaike’s in Gent. Het waren er 405! Een hele klus om die allemaal na te trekken!

Gelukkig kregen we hulp van een oplettende schooljuffrouw. Het viel haar op dat het kind maar bleef herhalen dat “Mama weg” was en dat het meisje al heel de week alleen naar school kwam gelopen, in plaats van te worden weggebracht door haar moeder. In het begin had ze er geen aandacht aan geschonken omdat het kind nogal bekend stond om het verzinnen van verhaaltjes, maar het was haar uiteindelijk toch gaan verontrusten. 

We besloten om eens bij het meisje thuis te gaan kijken, nadat ook nog eens bleek dat de moeder Maaike de Gier heette. Een kwal van een vent dat daar woonde! Echt niet normaal! Eerst een uur zagen over huiszoekingsbevelen en dat hij niks te zeggen had. Hij mistte zogezegd zijn vrouw niet, hij woonde daar alleen. Allemaal smoesjes natuurlijk. 

Toen we helemaal ons huiszoekingsbevel hadden hebben we de deur moeten intrappen: Meneer was bezig in de garage om de bloedsporen te verwijderen. Ook lag de boor nog met bloedvlekken, en de stekker nog in het stopcontact, op de werkbalk. In de slaapkamer vonden we later ook nog kleren van hem met bloed op. 

Zeer duidelijk dus dat de man het had gedaan, maar hij bleef maar ontkennen. Hij is 2 dagen lang verhoord door Pasmans en Raymond voordat hij eindelijk toegaf! Als ik achteraf kijk naar zijn motief snap ik wel waarom: hij was zijn vrouw zo zat! Ze streek zijn kleren niet recht, de verwarming stond niet op de juiste stand, de kuiste niet goed en ze kon niet koken. Toen hij die donderdagavond een bord vol spruiten had gekregen was de maat vol geweest: Hij kon niet meer met haar leven dus hij had haar naar de garage gelokt met een smoes, zijn boor gepakt en haar bewerkt. Later die nacht had hij het lichaam naar het stort gebracht en gedacht voor altijd van haar af te zijn en nooit gepakt te kunnen worden voor zijn daden. 

Toen ik vanmiddag in de supermarkt liep bleef ik even stilstaan voor het schap met de groente: Ik had vanmorgen bedacht dat ik spruitjes ging eten, maar na die bekentenis van vanmiddag. Ik mijn ergste nachtmerrie zag ik Jan al op mij afstappen met een boor vast! De kinderen hadden mazzel: we aten patat!

Dit was het voor deze week, See You Next Week!

Groetjes Emma




Linniej 09/11/07