Het licht hebben gezien. 

Ik heb weer een heerlijk weekje achter de rug. Op die ene nachtdienst na, was het een vrij rustige werkweek. Maarjá een nachtdienst, hè! Ik lig ’s nachts liever in me bed. 

We waren opgetrommeld voor een fietsencontrole. Heerlijk in de regen en in de hagel, alsof het nog niet koud genoeg was. Ik was samen met Cat ingedeeld bij het park, precies achter een hele dikke boom. Persoonlijk had ik af en toe het gevoel alsof ik de mensen erin stond te luizen: ik bedoel, je staat wel heel verdekt opgesteld. 

We moesten dus van alles controleren aan de fietsen, met als absolute prioriteit de verlichting. De actie was natuurlijk niet aangekondigd, dus er waren een heleboel mensen om van hun fiets te laten stappen. “Goedenavond, goedenacht, Inspecteur Boon, mag ik even naar u fiets kijken.” Ik kan me niet eens meer herinneren hoe vaak ik dat gezegd heb. Om verder te gaan had ik twee verschillende antwoorden: “U fiets is in orde, dus ik heb voor u een klein presentje, een fijne avond nog.” Maar zoals verwacht waren er natuurlijk ook een heleboel mensen fout bezig: “U verlichting is niet in orde. U weet dat u daar een boete van 50 euro voor kan krijgen. Het gaat op dit moment om een preventieve controle, dus u kunt kiezen: of ik stel een proces verbaal op, met waarschuwing, of u koopt bij één van mijn collega’s een lampensetje van 2 euro” Ik hoop dat jullie snappen dat ik blij was dat de meeste mensen kozen voor het kopen van de lampjes. Maarjá je hebt altijd van die mensen die hardleers zijn, en zo zat ik dus de rest van de week nog wel een aantal pv’s te typen. Waarschijnlijk zullen die mensen het nooit gaan leren. 

Gelukkig was ik deze week verder wel steeds aardig op tijd klaar, zodat ik ook lekker met me kindjes kon ravotten. Lekker naar de speeltuin, pannenkoeken bakken en gezellig met ze alle Mega Mindy kijken. De kinderen blijven dat een geweldige serie vinden. 

Toch blijft er al de hele week iets knagen in mijn hoofd. Jan begon van het weekend plots over een derde kindje. Persoonlijk heb ik eigenlijk altijd gezegd dat twee genoeg was, en ik weet eigenlijk niet of ik nog wel een derde wil. Ik wordt al een jaartje ouder, een tijd met zwangerschapsverlof van me werk terwijl ik het daar net zo naar me zin heb, om over de bevalling maar te zwijgen. Ik bedoel: prettig is anders. En een ander argument: ik ben 37, wie weet doen we wel jaren over het verwekken van een derde kindje. 

Maar aan de andere kant zo’n derde kindje zou ook echt heel mooi zijn. Weer alles samen met Jan meemaken, een nieuw wezentje om van te houden, een broertje of zusje voor Marie en Juul. Ik weet het gewoon niet…

Groetjes Emma

Linniej 16/11/07