Smoesjes
Hey!
Deze week was wel een gezellige week, of misschien netter geformuleerd, een goeie week. We hebben namelijk al onze zaken kunnen oplossen!
Weten jullie nog dat ik vertelde over dat meisje dat van de Holiday Inn was gesprongen? We hebben haar ware identiteit en motief kunnen achterhalen. Het meisje was een Russische en op zeer jonge leeftijd weggehaald bij haar ouders, om hier in Gent in de prostitutie te werken. Die zondagavond had ze haar zoveelste klant gehad, waarmee ze werd gedwongen seks te hebben in het hotel. Ze was van de man weggerend, en haar pooier had gezien dat ze richting het dak gevlucht was. Hij had gedacht dat ze wel weer terug zou komen, er was toch geen uitweg. Tot ze besloten had om zelf een uitweg te kiezen…
De eer van deze zaak gaat zeker naar Pasmans, die samen met Dominique de bewakingstapes heeft bekeken, en samen de hele boekhouding hebben doorgelopen. De klant wilde eerst geen woord lossen, totdat ik erbij gehaald werd. Samen met Pasmans heb ik mijn beste emotionele chantagemiddelen bovengehaald, en het hielp! De man bekende alles, zodat de pooier kon worden ingerekend, en een paar uur later de zaak was afgerond!
Maar we hadden nog een lopende zaak: het meisje dat haar polsen opensnee. Ik had vorige week al verteld dat de psychologe niet echt meewerkte, maar toen wij uiteindelijk een gerechtelijk bevel hadden, kon madam wel spreken. Het meisje bleek een zeer erge vorm van een minderwaardigheidscomplex te hebben. Ze vond dat ze geen recht op leven had, haar leven was in haar eigen belevingswereld niets waard en naar haar eigen zeggen had ze niets om voor te leven. Ze had al meerdere pogingen gedaan, maar ze was er dus nu eindelijk in geslaagd.
Ergens weet ik dat ik dit erg moet vinden, maar aan de andere kant: ze wilde niet leven. Moet je het kind dan maar laten leven omdat het zo hoort of omdat haar ouders dat zo graag willen? Het lijkt mij als ouder ook niks om keer op keer je dochter met doorgesneden polsen op de bank te vinden. Het is misschien maar beter zo.
Door al die depressieve gedachten van vorige week was ik helemaal vergeten te vertellen dat ik samen met Marie en Juul, naar de intocht van Sinterklaas ben geweest. Marie vindt het helemaal geweldig, maar Juul vond het maar eng. Zwarte mannen die je pepernoten proberen te voeren, hij moest er niets van weten! Gelukkig was zijn zusje in de buurt om zijn portie dan maar op te eten.
Het schoenzetten vindt hij daarentegen wel helemaal geweldig. Hij zingt ’s avonds zijn hele sinterklaasrepertoire en gaat dan zo snel mogelijk naar bed. Aan de ene kant waarschijnlijk omdat hij bang is voor de Zwarte Pieten, maar aan de andere omdat het dan des te sneller ochtend is, zodat hij weer iets nieuws in zijn schoenen heeft. Heerlijk, mijn kleine ventje!
Ergens heb ik het gevoel dat dit het laatste jaar is dat ik Marie nog om de tuin ga kunnen leiden. Ze begon bij de intocht al dat de Sinterklaas kleiner was op tv en ook hier thuis laat ze soms rare opmerkingen vallen als “We hebben geen schoorsteen, dus Zwarte Piet kan hier niet naar binnen.” Jan heeft haar wijsgemaakt dat er ook een Slanke Piet is, die door het kattenluik binnenkomt. Gelukkig vroeg ze niet, hoe haar grote cadeau dan door het kattenluik binnenkwam!
Dit was het wel weer zo’n beetje voor deze week.
Dikke kus en tot volgende week!
Groetjes,
Emma
Linniej 30/11/07
|
