Besneden

Hey!

Zaterdagochtend werd ik mijn bed uitgebeld: of ik zo snel mogelijk naar het ziekenhuis wilde komen. Ik zat met een probleem: namelijk oppas. Ik heb Jan toen maar wakker gebeld en gelukkig ging hij ermee akkoord dat ik ze bij hem kwam brengen. Gelukkig deed hij niet moeilijk zullen we maar zeggen. 

Dik een uur na het telefoontje kwam ik dus pas aan in het ziekenhuis. Cat en Bas zaten al in de gang, voor de kamer van het meisje waar ik jullie vorige week over verteld hebt. Misschien even het geheugen opfrissen: dat meisje dat vorige week bij ons in de wachtzaal had gezeten, zo bleek en trillend, die we uiteindelijk door hadden gestuurd naar Mehriban. Ondertussen weet ik dat het meisje Nourha heet en oorspronkelijk uit Egypte komt. 

Mehriban had ons gevraagd om naar haar kantoor te vertrekken en ze deelde daar iets mee, waarvan mijn maag zeker nog dagen van slag is van geweest. Ze had het meisje na veel moeite onderzocht en kwam tot de meest huiverende ontdekking ooit: het meisje was besneden. Eigenlijk was ze dus genitaal verminkt. 

Ik kan tegen veel horror verhalen, maar ik ben echt wit weg getrokken toen ik dit hoorde. Naast mij zag ik ook een spierwitte Cat zitten en Bas zag zelfs een beetje groenig. Toen hadden we nog niet eens de foto’s gezien! Toen Mehriban die op tafel legde moesten zowel Bas als ik een sprintje trekken naar de wasbak en het toilet om onze maaginhoud in kwijt te kunnen. Dit is echt het verschrikkelijkste wat ik ook het gezien: Ze hadden alles in zijn totaliteit bij haar weggesneden, wat Mehriban met een duur woord Infibulatie noemde. Het meisje had dus eigenlijk helemaal geen vagina meer. Het enige wat ze nog had was een minuscuul kleine opening waardoor ze kon menstrueren. 

Het heeft toch een zeer lange tijd geduurd voordat we ons 3 hebben herpakt. Omdat Nourha nogal schrik had van mannen, moest Bas buiten blijven, wat gezien zijn toestand eigenlijk maar beter was ook. Het verhoor heeft lang geduurd, aan de ene kant door de geestelijke toestand van Nourha, maar ook door de toestand van Cat en mij. Dit was echt het meest verschrikkelijkste verhaal wat ik ooit heb moeten horen. 

Het meisje woonde eigenlijk al sinds haar geboorte in Nederland, maar werd zeer streng opgevoed. Haar ouders waren eigenlijk nooit van hun geloof afgestapt. Ze had altijd al tegen de besnijdenis aan gekeken, maar toen haar vader haar twee maanden geleden betrapte met een vriend in de stad, gewoon enkel iemand van school, waren bij hem de stoppen doorgeslagen. Zijn dochter moest maagd het huwelijk in! En de enigste manier waarop hij haar maagdelijkheid kon verzekeren bij een uithuwelijking, was besnijdenis. Haar vader had haar meegenomen naar Egypte en daar had een aantal weken geleden de operatie of verminking plaatsgevonden. Om alles weer aan elkaar te laten groeien had ze weken lang met haar benen aan elkaar gebonden in een bed gelegen. Pas toen ze weer voldoende hersteld was, kwamen ze terug naar België. 

Ze had zich al vaker afgezet tegen de denkwijze van haar ouders, maar dit was voor haar de stap geweest. Ze was verminkt, zowel lichamelijk als geestelijk. Ze wilde niet meer bij hen leven, ze was bang voor alle dingen die ze nog met haar zouden doen. 

Toen we de vader oppakte toonde hij geen greintje berouw. Hij had het van zijn god meegekregen dat hij dit moest doen, maar wij en zijn dochter begrepen hem niet. Volgens mij is die vent krankzinnig, maar soit, dat is mijn mening. Die overigens wel gedeeld wordt met de rest van het team en de onderzoeksrechter. 

Al met al een vrij heftige week zullen we maar zeggen. 

Tot volgende week!

Groetjes, 

Emma 

Linniej 25/04/08