Gekruisigd

Toen ik de auto in mijn vizier kreeg schrok ik mij wild. Op het dak van mijn auto was een vrouw vastgebonden. De vrouw lag in een rare houding: ze lag over de lengte van de auto, haar armen breed uit gespreid en haar voeten aan elkaar gebonden. Ondanks dat ik niet gelovig was herkende ik de houding direct: ze was gekruisigd. 

Het koste me moeite om de vrouw aan te raken, maar ik wist dat ik het moest doen. Eigenlijk wist ik al maar toch schrok ik van het feit dat ik geen hartslag voelde. De vrouw was dood. 

De uiterlijke kenmerken van de vrouw vond ik schrikbarend. Ze had een geweldig mooie egale huid, ze was ongeveer 1m70, helderblauwe ogen en een bos met lang rood haar. De gelijkenis met haarzelf was bizar. 

Met mijn mobiele telefoon belde ik naar Bas. Hij hoorde direct aan mijn stem dat er iets aan de hand was en binnen een aantal minuten bij me. Hij schrok van wat hij zag. Toch vraag ik me af waar hij meer van schrok: het feit dat er een lijk op mijn auto lag, of het feit dat de vrouw ook nog eens verschrikkelijk veel op mij leek. Ergens wilde ik het ook niet weten. 

Het duurde niet lang voordat de rest van het team was gearriveerd. Ook hun was de gelijkenis opgevallen. Het was zelfs zo erg dat toen ik een paar minuten was gaan zitten, Pasmans dacht dat ik op de auto lag, omdat hij mij niet direct zag. 

We zijn dus een onderzoek begonnen al wil het niet echt vlotten. We hebben geen idee wie het is, we weten niet waar ze vandaan komt, oftewel, we hebben gewoon één groot vraagteken. Het enige wat een beetje schot in de zaak deed komen was het autopsie verslag. De vraag was waarschijnlijk verkracht, haar schaamhaar was afgeschoren en daarna was haar vagina opening gevuld met cement. Waarschijnlijk heeft ze zich daar tegen verzet, want onder haar nagels bevonden zich ook sporen van cement. Verder was de vrouw helemaal gewassen: zodanig dat er geen enkel stofje of haartje meer op haar lichaam te vinden was. Het tijdstip van overlijden is wel vrij raar: zo tussen 5 en 7. Ze was dus gestorven op het dak van mijn auto. Ook was er direct een conclusie die wij allen trokken: de moordenaar heeft een groot risico genomen, want rond deze tijd was het al licht. 

We hebben een opsporingsbevel eruit gestuurd om zo haar identiteit te kunnen vaststellen, maar vooralsnog is er geen resultaat. 

Ook ik ben heel lang verhoord: Was me niks verdachts opgevallen? Had ik geen vreemde figuren gezien eerder die in de buurt rondhingen? Hoe vaker ze de vragen stelde, hoe harder ik ging twijfelen. 
De vrouw,ze leek zo verschrikkelijk erg op mij en ze lag ook nog eens op mijn auto. Ik ben bang!

Emma

Linniej 13/06/08