Nachtmerrie

Ik rolde van links naar rechts in me bed en telkens zag ik weer iemand op mij afkomen: Dan was het een man met een bijl, dan was het een vrouw met nagels van een paar meter, dan was het weer een opa met één op of andere perverse fantasie voor rooien vrouwen. Elke nacht wordt ik weer bezweet en gillend wakker, en elke nacht is het weer Bas die mij troosten moet. Ik ben zo bang dat mij ook iets zal overkomen dat hij eigenlijk geen moment van de dag van mijn zijde wijkt. Het is dus wel duidelijk dat er van een rustig begin van onze relatie geen sprake meer is. 

Van de week lagen we ook in bed toen de telefoon ging: er was een vrouw vastgespijkerd aan een hek. De vrouw had weer rood haar, was weer ongeveer even lang als ik, en was weer dichtgesmeerd met cement. Dit keer was er ook een briefje bij: “Voor Emma.” 

Toen ik dit zag keerde mijn maag zich spontaan om. De moordenaar had het op mij gemunt. Het enigste wat ik kon doen was kotsen en bibberen. John en Pasmans wilde me voorlopig naar huis sturen maar daar voel ik mij totaal niet veilig, dus daarom moet ik voorlopig binnen blijven op het commissariaat. Veiliger dan daar kan ik volgens mij niet zijn: ik zit daar tussen allemaal flikken. 

John wilde ook een rooster opstellen, zodat men om de buurt bij mij de nacht kon doorbrengen, zodat ook daar mijn veiligheid gegarandeerd kon worden. Eigenlijk vond ik dit een beetje onzin, Bas is elke nacht bij me. Enig nadeel was enkel wel dat we dus voor het hele team uit de kast moeste komen. Volgens mij keken ze er niet meer erg van op. 

De dader had zowel op het slachtoffer als op de brief geen sporen achtergelaten. Hij is helaas waarschijnlijk erg slim. Iets waardoor ik alleen maar banger wordt. 

Emma

Linniej 20/06/2008