Huiveringen

Er wordt meer en meer duidelijk dat de moordenaar het op mij voorzien heeft. Ik heb namelijk de afgelopen dagen verschillende brieven gekregen. 

Jouw rode haar, jouw lichte huid.
Wondermooi maar ook gevaarlijk. 
Ik hou van jou. 
Hou jij van mij?

Ik vond dit briefje in mijn brievenbus. Het enigste wat ik kon doen was huilen! Ik ben op de mat gaan zitten en zo’n 10 minuten later heeft Bas me pas gevonden, huilend en bevend. Ik vraag me de hele dag af of het iemand is die ik ken, of ik soms met mijn ogen in mijn zak loop, maar ik weet het gewoon niet meer. 

Ik neem aan dat het jullie niet zal verbazen dat ik zal zeggen dat er op het briefje geen sporen zaten. 

Het tweede briefje zat onder mijn ruitenwisser:

Liefde maakt blind, maar ik zie jouw. 
Ik wil samen met jouw naar de sterren.

Telkens komt er meer bewaking bij: in mijn huis, bij mijn huis, nu ook al bij mijn auto! Ik heb met John de mogelijkheden besproken tot onderduiken. Misschien vind ik daar rust, kan ik eindelijk een beetje ademhalen, maar aan de andere kant wil ook helemaal niet aan die stap beginnen. Door onder te duiken geef ik toe dat ik bang ben, en ik wil daar helemaal niet aan toe geven. Een andere reden is: Wie zegt dat het zal helpen? Als iemand mij wil vinden, zal die mij wel vinden! En misschien stopt het wel voor de tijd die ik weg ben, maar ik zal toch ooit weer eens terug moeten naar huis, en waarschijnlijk zal het dan weer van voor af aan beginnen. 

Ik moet toegeven dat ik het bangst ben voor mijn kinderen. We hebben de situatie met Jan besproken, en de kinderen zijn voorlopig daar. Ook zij zullen extra beveiligd worden: bij Jan thuis en op school. 

Ik ben dit bang zijn zat!

Emma

Linniej 27/06/08