Even diep ademhalen

Hallo allemaal,

‘Zenuwachtig?’, vroeg hij. Ik schudde mijn hoofd, maar ongetwijfeld zag hij aan mij dat ik loog. Ik voelde me verschrikkelijk beroerd, al minstens vijf keer was ik naar de wc gelopen. En niet alleen om mijn lege blaas opnieuw te legen. Mijn hele ontbijt kwam er terug uit, en om eerlijk te zijn werd ik van het zien van mijn half verteerde ontbijt, niet minder misselijk van. In tegendeel zelfs.

‘Allez kom,’ zei Dominique rond kwart na negen, ‘moet je onderhand niet weg, hm?’ Ik knikte. ‘Hier,’ zei hij, ‘ik heb uw boterhammen gesmeerd.’ Hij gaf mij mijn broodtrommel, ‘en twee appels en een fles water.’ Hij glimlachte zo lief, zo bezorgd, zo... Ik werd er wat onzeker van. ‘Misschien moet ik het maar gewoon niet doen,’ zei ik zacht. ‘Hoezo dat?’, vroeg hij direct, ‘Je hebt keihard geleerd voor dat examen, en die opleiding heb je ook gewoon gevolgd. Waar komt dit ineens vandaan?’ Ik haalde mijn schouders op. ‘Geen idee...’, waarna ik op de bank ging zitten. Dominique schudde zijn hoofd, glimlachte en kwam naast mij zitten. ‘Hey...’ Hij sloeg een arm om mij heen. ‘Ik weet dat ‘t geen gemakkelijke tijd is geweest voor u, met Laura enzo... Ge moet daar verder niet onzeker van worden...’ Hij drukte een zoen op mijn wang. ‘En als dat examen niet lukt... Er komt echt nog wel een nieuwe kans. Maar probeer ‘t gewoon, hm? Wie weet wat er daarna gebeurd, hm? Misschien krijg je wel opslag...’ Ik keek hem verbaasd aan. ‘Nuja,’ zei hij onschuldig, ‘dan kunnen we misschien eindelijk eens die pannen van mijn ouders vervangen door nieuwe pannen. Pannen zonder gaten, bedoel ik.’ Ik glimlachte. ‘Alsof we die nu niet kunnen kopen.’ Dominique schudde zijn hoofd. ‘Dat zeg ik niet. Ik bedoel eigenlijk dat we eindelijk tijd zullen hebben om pannen te kopen als jij Hoofdinspecteur bent. Dan mag je al iets meer dingen delegeren, dan ben je dus af en toe eerder vrij en kan je dus eens langs de winkel gaan om iets te kopen...’ ‘Dus ik moet gaan delegeren...,’ zei ik met een glimlach, ‘omdat jij ‘t niet doet zeker?’ Zíjn glimlach verdween. ‘Euh...’ ‘Allez,’ zei ik, waarna ik hem een zoen gaf, ‘ik ben weg.’ Ik stond op, nam mijn jas en tas van de stoel, ‘Wens mij succes.’ Dan vertrok ik. Toen ik de deur opende, hoorde ik hem zachtjes ‘succes’ zeggen. Hij was duidelijk nogal verrast door mijn reactie.

En daar stond ik dan, voor die deur... ‘t Was eigenlijk nogal beangstigend, ‘t was koud, ‘t waaide wat, nuja, ik kreeg er niet echt een positief gevoel bij. Ik herinnerde mij wat ik ooit tegen Dominique gezegd heb toen hij voor ene belangrijk gesprek naar Brussel moest. ‘Als je voor die deur staat, even diep ademhalen. Dan wordt je rustig. En dan, hup, verstand op nul en naar binnen.’ En daar stond ik dan. ‘Even diep ademhalen...,’ zei ik tegen mezelf, ‘en dan, hup, verstand op nul en naar binnen.’ 

...

‘Goeiemorgen, ik kom hier voor ‘t examen...’ 

Ik ben van ‘t examen en ‘t gesprek achteraf nogal ondersteboven, zelfs nu nog, een goede zes uur nadat ik weer buiten wandelde. ‘t Was niet moeilijk ofzo, maar toch heb ik er geen goed gevoel over. Nuja, ‘t is wachten op de uitslag...

Toffe groeten,

Wilfried.

(©June, 09/03/07)