Leer

Hallo iedereen,

Zondag kregen we een zaak van doodslag toegeschoven; een vrouw die haar man had doodgestoken met een keukenmes. We hebben haar direct meegenomen naar het commissariaat voor verhoor. De vrouw was heel…, direct in het beantwoorden van de vragen. ‘Hij heeft mij bedrogen,’ op de vraag wat er gebeurd was. ‘Heeft hij dat gezegd?’, vroeg ik. Ik probeerde mijn vermoeidheid te onderdrukken, iets dat niet altijd even goed wil lukken aan het einde van de dienst… De vrouw voor mij zuchtte diep. ‘Meneer, het was onze huwelijksverjaardag. Ik heb vanalles gedaan om zijn aandacht te trekken. Ik geef hem cadeautjes, ik draag pikante lingerie, … En meneer…, pff, hij heeft er totáál niet aan gedacht. Dat is wel eens vaker voorgekomen in ons korte huwelijk, en steeds was het vanwege een andere vrouw.’ ‘En daarom bewerkt u hem met een mes?’, vroeg Raymond enigszins verbaasd. De vrouw knikte. ‘Met zo’n man wil ik niet leven.’ ‘Waarom bent u dan niet van hem gescheiden?’, vroeg ik, waarna ik snel een blik op mijn horloge wierp. ‘Ik wil niet dat hij iemand anders hetzelfde huwelijk geeft als hij mij gegeven heeft,’ zei de vrouw direct. ‘Want echt, ’t was verschrikkelijk.’ Het bleef stil. Raymond en ik wisselden wat blikken en gebaren, en besloten zo dat het wel goed was zo. ‘Mevrouw, we gaan u beneden in de cel stoppen. Waarschijnlijk overmorgen verschijnt u voor de onderzoeksrechter.’ Ik boeide de vrouw en begeleidde haar naar de cellen in de kelder van het commissariaat. Vlak voor de deur dichtging kwam ik nog op één vraag. ‘Wat had u hem zoal gegeven aan cadeaus?’ De vrouw grinnikte. ‘Ik heb hem een stuk leer in een lijstje gegeven.’ Ik keek verbaasd. ‘Leer?’ De vrouw knikte. ‘U draagt een ring zie ik.’ Nu knikte ik. ‘Dan weet u ongetwijfeld hoe een huwelijk heet als je twee jaar getrouwd bent…’ 

Hij stond de koken. Een nieuw recept, iets Italiaans. Ik zuchtte en liep naar hem toe. ‘Dominique…’ Hij draaide zich om en glimlachte. ‘Hey Wilfried…!’ Hij gaf mij een uitgebreide zoen. Daarna viste hij een lepel uit de besteklade en schepte een beetje saus uit de pan. Subtiel hield hij de lepel voor mij. Of ik even wilde proeven. Ik proefde. Hij wachtte geduldig. ‘Wat denk je? Meer zout?’ Ik schudde mijn hoofd. ‘Nee, ’t is goed zo…’ Ik wachtte even, twijfelde of ik het onderwerp wel moest aansnijden. Weg. ‘Dominique…?’
‘Ik vind het toch wat flauwtjes, moet er echt geen zout bij?’ Terwijl hij dat zei, zuchtte ik zachtjes. Hij slaagde er altijd in om op dit soort momenten over mijn pogingen tot discussie heen te walsen, zonder het door te hebben. Ik wist dat hij dat nog wel even vol zou houden als ik niet zou ingrijpen. Ik nam het zoutvaatje uit de kast en deed wat zout over de saus. Hij keek verbaasd. ‘Hee, mijn saus!’ Ik glimlachte flauwtjes. ‘Fijn dat ik je aandacht heb.’ Zijn gezicht betrok. ‘Wat…, wat is er? Je klinkt zo serieus...’ ‘Welke dag was het vandaag een week geleden?’, vroeg ik direct. ‘Euh…,’ was zijn eerste reactie; hij was verbaasd om mijn vraag, dat was duidelijk. ‘Zondag…, zondag de…, de…, vijfentwintigste…’ ‘De vijfentwintigste wat?’, vroeg ik lichtjes geërgerd. ‘… Maart…?’, antwoordde hij twijfelend. Ik knikte. ‘Ja…!’, zei ik; ik moest moeite doen om niet kwaad te worden. Ik draaide me om en liep naar de woonkamer, zuchtend, enigszins in paniek rakend, kwaad, en nog wat van die dingen… Ik plofte neer op de bank, zuchtte opnieuw en keek in zijn verbaasde ogen. ‘Hoe erg is onze relatie eraan toe als we zelfs onze huwelijksverjaardag vergeten?’ Aan zijn gezichtsuitdrukking kon ik zien dat hem ineens heel veel duidelijk werd. 

Ooohh shit… 

Ik zag ’t hem denken. Hij zuchtte zachtjes en kwam dan naast mij zitten. Tot drie maal toe hoorde ik hem zijn adem aanzetten om iets te zeggen, maar er kwam steeds niets. Ik wist ook niet hoe dit had kunnen gebeuren. En ideeën over wat ik nu verder nog moest zeggen, had ik ook niet. Het bleef misschien wel vijf minuten stil. Dominique is daarna opgestaan om naar zijn eten te gaan kijken, maar daarna kwam hij weer teruggelopen. ‘We zijn zoveel met andere dingen bezig geweest…,’ zei hij, waarna hij weer naast mij kwam zitten. ‘Dat gedoe met Laura was niet echt bevorderlijk voor ons huwelijk, en tja, je denkt dan niet als eerste aan je huwelijksverjaardag…’ Ik knikte. ‘Dat is waar…’ Weer een stilte. Ik keek hem aan en glimlachte. ‘Daar zitten we dan…, sukkels die we zijn…’ ‘Spreek voor jezelf ja!’, zei Dominique luid. Een tel later proestten we het uit. Ondertussen sloeg ik mijn arm om hem heen en trok ‘m iets naar mij toe. Stilte. We keken elkaar weer aan, maar nu onafgebroken. ‘Hoe dan ook, ik zie u graag,’ zei ik zacht, waarna ik hem een zoen op zijn mond gaf. Hij glimlachte. ‘Ik u ook. … Sukkeltje.’ Zijn glimlach verbreedde. Ik glimlachte terug. Een zoen volgde. 

Nuja, ik moet nu gaan. Dominique wilde eens uitgebreid uit eten vanwege onze huwelijksverjaardag. Tja, áls we het dan zó vieren – of dat nu op tijd is of niet – dan moet het ook ineens góed hè… Maar goed, tot volgende week maar weer!

Toffe groeten,

Wilfried.

PS: Oja, ik ben vandaag officieel benoemd tot Hoofdinspecteur-OGP. Hier tekenen, daar tekenen, nog eens tekenen, dit inleveren, dit ontvangen, vanalles nog regelen… Ik was vergeten hoe hectisch een benoeming kan zijn… Maar goed, nu dat alles achter de rug is, draag ik met plezier mijn volledige uniform. Ik betrap mezelf er regelmatig op dat ik denkbeeldige pluisjes van mijn uniform aan het plukken ben...

(©June, 06/04/07)