Kleine wasjes, grote wasjes...

Hallo iedereen,

Dominique zuchtte opgelucht. ‘En tóch ben ik blij dat ik weer thuis ben. Weer slapen in mijn eigen bedje... Dat zal deugd doen.’ ‘Je zult wel een paar uur moeten wachten voordat je weer kunt gaan slapen,’ zei ik, ‘of wou je de koffers laten staan tot morgen?’ Hij keek mij aan. ‘Je weet toch dat dat één van mijn favoriete bezigheden is, koffers opruimen?’ Ik grijnsde. ‘Tjá...!’ Hij liep naar de keuken. ‘Schaaat...? Wat had jij in gedachten voor het eten vanavond?’ Ik zuchtte vermoeid. ‘Niet zo heel veel eigenlijk...’ Dominique kwam terug de keuken uitgelopen. ‘Zullen we vandaag dan even makkelijk doen en morgen boodschappen doen?’ Ik knikte. ‘Ik zal straks wel frieten halen... ... Maar eerst de koffers.’ Er kwam een glimlach op zijn gezicht. ‘Gráág.’

Terwijl de wasmachine bezig was, ging ik naar het dichtstbijzijnde frietkot. Snel terug naar huis – want ‘t regende en ik was te voet, zeiknat natuurlijk – om te eten. Aangezien zo’n wasprogramma nogal lang duurt, keken we nog wat naar de tv, om de tijd te doden. Plots schoot Dominique overeind. ‘De wasmachine is klaar,’ waarna hij naar ons washok stormde. Ik grijnsde; hij had direct gereageerd op het piepen van het apparaat. Toen ik mij ook naar het washok had begeven, stond de was al klaar om opgehangen te worden. Dominique glimlachte. ‘Maestro..., muziek!’ Ik nam de cdspeler uit onze slaapkamer en zette ‘m in de deuropening. ‘Klaar?’, vroeg ik, waarna ik op play drukte. Al snel schalde de muziek van ‘Mamma mia!’ door de ruimte. Terwijl we vrolijk meezongen, hingen we de was aan de lijn. Zodra de wasmand leeg was, keek Dominique wat beteutert. ‘Is ’t nu al gedaan?’ Ik gaf hem een zoen. ‘Ik zou zeggen: ga op voetbal, dan kan je om de zoveel weken de truitjes wassen.’ Hij schudde zijn hoofd. ‘Nee danku. Zoveel vuil, da’s niet goed voor de wasmachine.’

Pas woensdag zijn we allebei weer gaan werken. Op het commissariaat waren ze blij dat ik er weer was, ze kwamen om in het papierwerk. Veel kleine zaken overigens, winkeldiefstallen, tasjesdieven, een paar overvallen door amateurs, ... Niets denderends eigenlijk. Na mijn lunchpauze kwam er pas een grote zaak: iemand had een afgehakt hoofd gevonden..., in een wasmachine. Mijn lunch kwam er nog nét niet uit bij het zien van de foto’s... Raymond en ik zijn vrijwel direct naar de wasserette gegaan waar het hoofd is gevonden, we hebben wat getuigen verhoord, de resultaten van het sporenonderzoek afgewacht, ... We zijn nu eigenlijk net klaar met de beelden van de bewakingscamera’s... Tot nu toe ziet het er treurig uit: de rest van het lichaam ontbreekt, laat staan dat we een naam hebben... Met andere woorden: we hebben veel gedaan, maar de resultaten zijn zéér minimaal. Hopelijk kan ik jullie volgende week wat meer vertellen...

Toffe groeten,

Wilfried.

(©June, 01/06/07)