Post

Hallo iedereen,

‘Hohoho...!’
‘Ahhh, de kerstman!’, schaterde Raymond direct. Hij spoelde de videoband een stukje terug. ‘Hier?’ Ik knikte. ‘Zie je die tas?’ Ik drukte mijn vinger op het beeldscherm. Raymond boog richting het scherm. ‘Hm... Wie neemt er nou een sporttas mee naar een bibliotheek?’ ‘Tjá...,’ zuchtte ik, waarna ik naar het scherm wees, ‘diene mens hè.’ Even bleef het stil. ‘Zullen we de fotoboeken eens bekijken, zien of we hem eruit kunnen halen?’ Nu was het Raymond die zuchtte. ‘Ik zal hier zo even foto’s van maken en naar het labo brengen,’ zei ik, waarna ik opstond. Ik zag op tegen de fotoboeken. In gewoon Nederlands betekende het woord ‘fotoboek’ eigenlijk dat je de héle dag in de fotoboeken zit te turen, en je blij mag zijn als je je partner nog een nachtzoen kan geven... 

Waar eigenlijk op neerkomt is dat onze doorbraak – het bemachtigen van videotapes van de bibliotheek hier in Gent, de plaats waar afgelopen dinsdag een derde hoofd gevonden is – eigenlijk ons onderzoek meer en meer belemmert. Er zijn minstens tien mensen op die bewakingstapes die eventueel een afgehakt hoofd bij zich zouden kunnen hebben, maar dat zijn er dus minstens negen te veel. 

Donderdag, zo rond half drie, had ik het helemaal gehad. Ik had al tegen John geschreeuwd dat ik graag de rest van de week verlof wilde, ondanks dat ik niet veel uren meer had staan. Ik was het zó spuugzat om voor nul komma nul vooruitgang elke dag overuren te draaien... Ik ging nog even langs de balie om te vragen of er nog post voor mij was – ik had immers twee minuten ervoor nog een wagen van De Post zien staan – toen Carla een jongeman naar mij toe verwees. ‘Er is een pakketje voor je, Wilfried. Of je even wil tekenen.’ De jongeman wees aan de onderkant van het papier dat op de balie lag. Ik nam een pen uit mijn borstzak en zette er een krabbeltje op. De jongeman schoof de doos die naast hem op de balie stond, mijn richting op. 

Ik nam de doos mee naar boven. ‘Ah Ding’ske, blijf je toch maar?’ Ik zuchtte bij het zien van John zijn norse blik. ‘Er was een pakket voor mij.’ Ik nam een schaar om het plakband open te snijden, waarna ik de doos opende. Ik schrok bij het zien van de inhoud. ‘Raymond,’ zei ik, ‘bel het labo. Zeg dat ze naar hier komen. Er is een vierde hoofd.’ Snel draaide ik mij om en rende richting wc. ‘t Scheelde niet veel of ik kon alles opdweilen...

Ik ben gister gebleven om een beschrijving te geven van de gene die de doos bezorgd had. Ook werd er contact opgenomen met De Post, om de naam van de persoon vast te krijgen. We hoopten dat er een link zou zijn met de andere gevallen, maar tot nu toe hebben we nog geen fatsoenlijke overeenkomst gevonden. De bezorger heeft voor alle andere hoofden een alibi, en hij was ook niet op de videotape van de bibliotheek te zien...

Nouja, hopelijk kan ik jullie volgende week wat meer vertellen. Tot dan!

Toffe groeten,

Wilfried.

(©June, 15/06/07)