De Feesten: einde in mineur

Hallo iedereen,

‘Schoon hè.’
Ik knikte. ‘Zeker.’
We zaten hand in hand in het gras langs de watersportbaan, ondertussen omhoog kijkend naar het vuurwerk. Daar hebben we een hele tijd gezeten, genietend van het spektakel, en vooral van elkaar. Dit waren onze vierde Feesten samen. 

Rond middernacht was het vuurwerk afgelopen, en we waren juist opgestaan om te vertrekken, toen we iemand hoorde gillen. Na even rondgekeken te hebben, zag Dominique dat het van de andere kant van het water was gekomen. Hij wees naar een vrouw die onverstaanbare dingen schreeuwde. We zijn om de baan heen gerend en daarna in de richting van de vrouw gegaan, om te vragen wat er scheelde. We kwamen alleen niet meer aan vragen toe, omdat we snel doorkregen wat er aan de hand was. ‘Ik bel Raymond wel,’ zijn Dominique, die zijn gsm pakte en een stukje verder liep om te bellen. Ondertussen bekeek ik de reden waarom de vrouw zo had gegild: een man met een kogel in zijn hoofd. 

Raymond zuchtte. ‘Ik kan begrijpen dat er niemand is die iets gezien of gehoord heeft. Te veel licht en geluid om iets te merken… En waar hij hier stond…’ Weer een zucht. ‘’t Was veel te donker.’ Ik knikte. ‘Ik stel voor dat we de omgeving laten uitkammen, en het water laten dreggen. Als de dader zijn wapen hier gedumpt heeft, is de kans groot dat hij het in het water heeft gegooid.’ Raymond knikte en nam zijn gsm om de brandweer te bellen en om vrijwilligers op te trommelen. Ik draaide mij om en liep naar Dominique, die net achter de afzetting stond en alles een beetje probeerde te volgen. ‘Gaan jullie de buurt uitkammen?’, vroeg hij, waarna ik knikte. ‘En we gaan ook duikers inzetten,’ zei ik zacht. Ik keek hem aan. ‘Sorry dat het zo moet lopen Dominique, ik had me heel wat anders voorgesteld van vandaag…’ Ik had ondertussen zijn rechterhand vastgenomen en streelde erover met mijn duim. Dominique knikte en glimlachte flauwtjes. ‘Ik ook…’ Ik glimlachte, en zag hoe hij opfleurde zoals hij altijd deed als hij doorkreeg wat ik dacht. 

‘Nee, we zijn nog geen stap verder… We hebben niks gevonden in de omgeving. De brandweer is nog aan het dreggen, maar ik heb weinig hoop.’ Ik had mijn gsm met mijn schouder tegen mijn oor geklemd, terwijl ik mijn schoenen en sokken uittrok. ‘Het enige wat we rijker zijn, is pijnlijke voeten…’ 
‘…’ Ik glimlachte. ‘Dat zóu je inderdaad kunnen doen ja.’ Raymond kwam de kleedkamer binnen gelopen en keek verbaasd naar mijn brede lach. Hij gebaarde dat hij niet snapte dat ik na zo’n nacht nog kon glimlachen. Mijn glimlach werd er alleen maar groter door. ‘Maar soit, ik zal u laten slapen, hm? Dan sta je over een uur of drie tenminste een beetje uitgeslapen op uw werk…’
‘…’
‘Ik u ook. … Dada.’ Na Dominique zijn reactie hing ik op. ‘Al iets van de brandweer?’ Raymond schudde zijn hoofd. ‘Nog niks gezien.’ Twee tellen later kwam Carla de kleedkamer ingelopen. ‘Peter Debruyn van labo voor jullie.’ We keken elkaar aan en liepen dan naar de teamruimte, waar Debruyn stond te wachten. In zijn linkerhand had hij een aantal papieren. Toen hij ons zag, hield hij die omhoog. ‘We hadden het eigenlijk al opgegeven, maar we hebben uit eindelijk toch wat gevonden.’ Hij toonde ons een foto van een Glock. ‘Er is één kogel afgevuurd, die hebben we uit de hersensoep van het slachtoffer gevist. Ook hebben we kruitsporen gevonden op de kleding en handen van het slachtoffer, en enkel diens vingerafdrukken stonden op het wapen.’ ‘Dus het was zelfmoord?’, vroeg ik, waarna Debruyn knikte. ‘Alles wijst erop.’ Hij gaf ons de papieren die hij bij zich had, gaf ons een hand en vertrok. Case closed, en veel politiewerk – écht politiewerk – hadden we er niet voor moeten doen.

Maar soit, ik ben eens weg, Dominique gaat mijn voeten voor de tweede keer deze week masseren - zégt hij… - dus tot de volgende maar weer!

Toffe groeten,

Wilfried.

(©June, 27/07/07)