Onderop de stapel

Hallo iedereen,

We zijn nog regelmatig teruggegaan om te zien of we iets over het hoofd gezien hadden. Maar altijd zonder resultaat; de zaak van de steekpartij zit nog altijd muurvast. Het is zelfs zo erg, dat John het erbij wil laten. Het dossier ligt onderop de stapel, en we kunnen niks meer doen. Er zijn geen bewijzen, geen verdachten, … Zelfs het moordwapen hebben we nog niet gevonden. Kort gezegd is deze zaak gedoemd om onopgelost in de archieven te verdwijnen. Vandaag maken Raymond en ik het definitieve verbaal op, dan kan het daarna worden opgeborgen. Mij zal je niet horen juichen.

‘Om jullie gedachten wat te verzetten, heb ik iets leuks voor jullie geregeld.’ John glimlachte triomfantelijk. ‘Vanaf volgende week krijgen jullie een stagiair onder jullie hoede. Hoe en wat horen jullie nog, maar ik wilde dit alvast vertellen. Kunnen jullie je alvast voorbereiden…’ Toen John wegliep, konden we het allebei niet laten om te zuchten. ‘Joepíe…,’ zei ik zachtjes. ‘Ik ben flik, geen babysit...,’ snauwde Raymond tegen zijn computer. Hij keek mij aan. ‘Ik had al een hele kluif aan jou destijds… En dat moet nu nog een keer…’ Ik had hem verbaasd aangekeken. ‘Wie weet valt die nog heel goed mee,’ probeerde ik, ‘en misschien is het wel iemand die criminologie studeert.’ ‘Misschien, misschien,’ mompelde Raymond vervolgens, ‘misschien is enigszins vaag, hè Wilfried…’

Maar ondertussen gaat het werk ook gewoon door. Althans…, echt veel interessante zaken hebben we niet gehad deze week. Wél kan ik vertellen over het schietexamen van afgelopen woensdag. We worden namelijk om de zoveel tijd getest op onze schietvaardigheid. Je krijgt eerst een uitleg over wat er gaat gebeuren, en als je een teken krijgt, moet je schieten op een voorwerp. Om maar iets te noemen: een ballon en een schietschijfje op een op afstand bestuurbaar autootje. En oja, we deden dat niet met echte wapens, allez, met kogels en zo, maar met verfpistolen. Dat verminderd de geluidsoverlast…

Uiteindelijk ben ik er wel gewoon doorgeraakt. Maar aan het einde van dat examen zat ik wel helemaal onder de verf. Ik heb dan maar direct wat uren opgenomen en ben naar huis gegaan om mij te douchen. Helaas was Dominique er niet; hij moest wel gewoon de hele dag werken. Maar we hebben elkaar de rest van de dag gebeld en gesmst… Ik kan me bijna niet voorstellen dat hij nog veel heeft kunnen werken…

Nouja, ik ga jullie laten. Dominique heeft uitgebreid gekookt vanavond, en ik geloof dat hij ineens alle telefoons heeft uitgeschakeld… Tot volgende week maar weer!

Toffe groeten,

Wilfried.

(©June, 24/08/07)