Ode Gand

Hallo iedereen,

‘En dinsdag?’
‘Dan heb ik de hele dag afspraken… Ook buiten de deur trouwens. Hoe is bij jou de woensdag?’
‘Dan moet ik de hele dag werken… Donderdagmiddag?’
Hij zuchtte. ‘Afspraak in Brussel.’
‘Vrijdag?’
Opnieuw een zucht. ‘De eerste dag dat ik vóór vijven thuis ben is zondag…’ Ik zuchtte en sloeg mijn agenda dicht. ‘Oké, dan zie ik u dan wel.’ Snel stond ik op en liep naar de keuken. ‘Wijntje?’, vroeg ik ondertussen. Hij knikte. ‘Graag.’ Terwijl ik glazen nam en deze vulde met wijn, probeerde ik zo zacht mogelijk verder te zuchten - ik zat er echt mee in dat we elkaar zo weinig zagen – maar hij had het toch gehoord. ‘Hoezo? Wou je dit weekend iets gaan doen?’ Toen ik terugliep met de twee glazen haalde mijn schouders op. ‘Ik was graag naar Ode Gand gegaan zaterdag… Maar goed, als jij moet werken…’ 
‘Nuja, ik heb geen afspraken of zo, er zijn gewoon heel veel dingen die nog moeten gebeuren… Er moet nog heel wat worden besproken en ondertekend voor de verbouwing…’
Plots kreeg ik een idee. ‘Ik ga even een telefoontje doen,’ zei ik, waarna ik opstond en naar buiten liep. Toen ik terugkwam moest ik moeite doen om niet in de lach te schieten bij Dominique zijn verbaasde gezicht. ‘Nikske, ik kreeg ineens een briljante ingeving in verband met de zaak waar we mee bezig zijn.’ Ik glimlachte en ging weer zitten, in de hoop dat hij niks door zou hebben. Want ik loog zoals ik nog nooit tegen hem gelogen had, op dat moment hadden we geen geniale ingeving nodig in onze zaak.

Vrijdag was hij al rond zes uur thuis. Stilletjes kwam hij bij mij in de keuken staan. ‘Wat ik nu toch meegemaakt heb…,’ zei hij, waarna hij begon te vertellen over dat de assistent manager zijn taken zou overnemen voor het hele weekend. Ik haalde mijn schouders op en glimlachte. ‘Des te beter, dan kunnen we morgen naar Ode Gand.’

Zaterdagochtend lag ik naar hem te kijken toen hij nog sliep. ‘Weet jij dat je er heerlijk uitziet als je slaapt?’, vroeg ik hem toen hij wakker werd. Hij knikte en glimlachte. ‘Er is iemand die mij dat ooit al eens heeft gezegd, ja.’ Ik gaf hem een zoen. ‘Gelukkige verjaardag.’ Hij grijnsde. ‘Ik heb plots het vermoeden dat het niet zo toevallig was dat Jenne mij wilde vervangen…’ Ik glimlachte. ‘Laat ik zeggen dat ik de laatste tijd niet zo heel veel geniale ingevingen heb wat werk betreft.’ Hij gaf mij een zoen op mijn wang en drukte mij tegen zich aan. ‘Ik kan je nu al vertellen dat het deugd doet, om eens niet wakker te worden van de wekker.’ 

Halverwege de middag zijn we dan naar Ode Gand gegaan. Beetje op een terrasje gezeten, pintje gedronken, en ondertussen geluisterd naar de muziek. ’s Avonds zijn we dan naar het vuurwerk gaan kijken. ’t Deed me denken aan Ode Gand 2003, daar was het echt wel duidelijk dat onze relatie niet van korte duur was…

Enfin, om ook nog even wat over het werk te zeggen: er is niet veel bijzonders gebeurd. Veel diefstallen – waarbij we in het verhoor vaak dezelfde gezichten zagen – en een paar car- en homejackings, maar verder was het deze week nogal triestig. Hopelijk is er volgende week wel iets wat ook interessant is voor jullie… Graag tot dan!

Toffe groeten,

Wilfried.

(©June, 21/09/07)