Biljart

Hallo iedereen,

Afgelopen week hebben we veel kleine zaken gehad. Diefstallen, een moord die we in geen tijd hadden opgelost, een verdwijning die eigenlijk geen verdwijning was, … Nouja, dat soort dingen. Ik wilde wel eens wat actie, maar dat had ik beter niet gezegd. Direct kwam er een collega met het idee om met een groep te gaan biljarten. Hoewel dat niet echt mijn idee is van ‘wat actie’, heb ik na wat gepush van vooral Raymond toch toegezegd…

Ik had het beter niet gedaan, want echt een leuke avond was het niet. Om te beginnen was Dominique nogal pissed dat ik pas na de dienst liet weten dat ik niet thuis ging eten. Ik had niet anders verwacht, en het goedmaken door hem te vragen of hij meeging was ook geen optie, want hij had zelf een vergadering. ‘Ik had mij er enigszins op verheugd om je vanavond te zien, na een hele dag van chagrijnige koppen voor mij gehad te hebben.’ Ik zuchtte. ‘Sorry schat, maar ik kan er echt niet meer onderuit.’ Hij vond het echt niet leuk, en daar voelde ik mij rot om. ‘Is het goed als ik dat dan vanavond als ik terug ben, vollédig ga goedmaken?’ Ik hoorde hem grinniken. ‘Als het je lukt om jezelf onder een nachtje op de sofa uit te kletsen, mag je dat zeker eens proberen, ja.’ ‘Wel, dan doe ik dat. Zie ik je vanavond?’ 
‘Ja. Ik ben rond negen uur thuis, denk ik.’
‘Ik zal het ook niet al te laat maken. Dag zoetje…!’
‘Kusje!’
Ik draaide me om en zag dat Raymond in de deuropening stond. ‘Kom je?’, vroeg hij, waarna ik knikte. 

We zijn dus gaan biljarten… Pff…, als er íets is dat ik niet kan, dan is het dat wel. Maar ik speelde moedig mee en het lukte me zelfs een paar keer om een bal in zo’n gat te krijgen. Rond half acht hielden we even een pauze. Ik had mijn ring even uitgedaan, want ik had een splinter in mijn vinger van de keu. Terwijl ik met een pincet de splinter eruit probeerde te halen, is iemand over mijn ring geschoven. Hij is dan in zo’n gat gevallen. 
‘Waar is mijn ring?’, vroeg ik verbaasd toen ik het pincet weer had teruggebracht. ‘Ik had ‘m hier liggen…!’ Al mijn collega’s keken mij verbaasd aan. ‘Geen idee, ik heb geen ring gezien,’ antwoordde er één. Ik keek verbaasd naar het gat waar ik ‘m vlak bij had gelegd. ‘Merde…!’ Ik rende naar de bar om te vragen of de biljarttafel open kon. Ik was volledig in paniek, ik kon niet thuiskomen zonder ring aan mijn vinger.

Ik kwam uiteindelijk pas om elf uur thuis. ‘Waar was je?’, vroeg Dominique; ik hoorde de bezorgdheid in zijn stem. ‘Ik heb je een aantal keren gebeld…!’ Ik gaf hem een zoen en zuchtte. Hij streelde over mijn wangen. ‘Je hebt gehuild,’ merkte hij op. ‘Wat is er gebeurd?’ ‘Mijn ring,’ zei ik terwijl ik mijn jas ophing, ‘hij was in zo’n gat gevallen. We hebben de hele tafel uit elkaar moeten halen om ‘m te pakken te krijgen.’ ‘Mo zotteke,’ grijnsde hij, ‘heb je al die tijd gezocht naar die ring?’ Ik knikte, waarna hij een zoen op mijn mond drukte. ‘Beschouw dat maar als uw straf omdat je bent gaan biljarten.’ Hij grijnsde. ‘Kom, ik maak een boterham voor je.’ 

Hij vond het een soort van compliment dat ik er zo over doorgezeurd heb om die tafel uit elkaar te halen. Uiteindelijk kon ik er ook wel mee lachen. ‘Nuja, het is maar een ring. Een ring met een betekenis, dat wel, maar het is maar een ring… Ik bedoel, het was een grotere ramp geweest als jij in dat gat was gevallen.’ Hij grinnikte. ‘Da’s waar.’

Nuja, ik ga jullie laten. Dominique heeft geregeld dat we vanavond bij zijn ouders eten… Dat wordt dus een fijne trip naar Brasschaat…, en ik mag de Bob zijn, daar twijfel ik niet aan…

Toffe groeten,

Wilfried.

(©June, 02/11/07)