Vervanging

Hallo iedereen,

Vorige week vertelde ik jullie dat in het Sint Lucas een baby ontvoerd was. De afgelopen week hebben we iedereen ondervraagt die op de een of andere manier iets te maken had met de baby of zijn ouders. Ook hebben we de reacties die we gekregen hebben op het uitgezonden opsporingsbericht. Inmiddels hebben we kunnen achterhalen wat er gebeurd is. 

Zondagmorgen werden we gebeld door een verpleegster van het Sint Lucas. Ze herinnerde zich plots dat op de dag van de verdwijning een man haar was komen vragen of hij zijn neefje mocht zien. Zijn zus was bevallen en hij wilde graag komen kijken, maar hij was het kamernummer vergeten. De verpleegster heeft hem vervolgens naar de kamer van Isabel Bruyneels gebracht. We hebben Bruyneels er direct naar gevraagd, maar ze zei dat haar broer inderdaad was komen kijken naar de baby. We konden dus al één iemand met zekerheid uitsluiten.

Eigenlijk stonden we nergens, we hadden totaal geen aanwijzingen die zouden kunnen leiden naar de mogelijke dader. We zijn dan maar de beelden van de beveiliging opnieuw gaan bekijken. Het duurde twee dagen voordat we iets zagen dat van betekenis was. Ik werd door iemand van de nachtploeg uit mijn bed gebeld. 
‘We hebben misschien iets.’
‘Misschien, misschien, ik wil alleen voor zékerheid wakker gebeld worden.’
‘Nuja, we vonden dit toch wel belangrijk. Er is een vrouw buiten gelopen die niet is binnengekomen.’
Binnen tien minuten stond ik op het commissariaat.
‘Heb je al ontdekt waar ze vandaan kwam?’
De agent schudde zijn hoofd. ‘We zijn druk bezig om alle banden te bekijken. We hebben de hele kraamafdeling gehad, maar daar stond niets op. We hebben haar wel zien kijken naar een aantal baby’s, overigens zonder zelf een baby vast te hebben.’
Ik zuchtte. ‘Nouja, nu ik er toch ben: geef mij ook maar een band dan… Wat heb je nog liggen?’
‘Bwaa, nog wat afdelingen die redelijk onlogisch zouden zijn. Misschien dat ze nog op de banden van de Spoed staat…’

Ik dreigde in slaap te vallen bij m’n derde band, toen plots de vrouw van de kraamafdeling het beeld in gewandeld kwam. Mét baby in haar handen. Toen we bij de spoedafdeling gingen navragen wie die vrouw was en wat ze kwam doen, begon één van de verpleegsters spontaan te huilen. ‘Het was zó triest, meneer…’ Uiteindelijk bleek dat het baby’tje zwaar ondervoed en uitgedroogd was. Het was zwak en is gestorven.

We hebben de gegevens gekregen van de moeder van het baby’tje, en zodra we bij haar thuis arriveerden, hoorden we een baby huilen. In het huis zelf was geen reactie op de deurbel te bespeuren, maar een oude dame uit het huis ernaast wist ons te vertellen dat de baby al uren aan het huilen was. We hebben een ambulance en een slotenmaker gebeld.

Na een kwartier kwam het ambulancepersoneel naar beneden. ‘We hebben de vrouw dood gevonden in haar slaapkamer. Overdosis. De baby leeft nog, maar heeft uitdrogingsverschijnselen… We brengen hem naar het ziekenhuis. Daarna gaan we kijken of het de verdwenen baby is…’

Met de baby is inmiddels alles weer in orde, en het bleek gelukkig ook de ontvoerde baby te zijn. De vrouw die hem heeft meegenomen kunnen we niet meer straffen, maar ik denk dat ze al genoeg gestraft is. Ze had waarschijnlijk een postnatale depressie en kon de verzorging van haar kind niet alleen aan. Ze ontkende dat het háár kind was dat gestorven was en nam het kind van een ander mee om het te verzorgen als haar eigen kind. Maar ook dat ging mis, uiteindelijk heeft ze er zelf een einde aan gemaakt.

Een vervelende zaak, maar gelukkig hebben de ouders hun kind weer terug en kunnen ze er nu écht van gaan genieten. 

Graag tot volgende week!

Toffe groeten,

Wilfried.

(©June, 30/11/07)