One down, one to go

‘Loop jij maar Wilfried, ik neem deze wel!’ Raymond dook zowat bovenop de voor onze neus over de Gentse kasseien gestruikelde weglopende tasjesdief. Ik rende zo vlug als ik kon achter de nummer twee aan. ‘Stop! Politie!’, probeerde ik nog uit te brengen. Even dacht ik dat ik ‘m niet meer zou kunnen inhalen, tot ik zag welk straatje hij inging. Ik stak nog snel een tandje bij en ging ‘m achterna. En wie trof ik daar hard vloekend aan? Inderdaad. ‘Tegen de muur, armen en benen gespreid!’, riep ik, terwijl ik terug op adem probeerde te komen. Even was ik blij dat ook Gent enkele doodlopende straatjes heeft.

Nadat ik hem geboeid had, tikte hij op zijn horloge. ‘Vergeet niet om de stopwatch even stil te zetten.’ 
‘Welk knopje is het?’
‘Rechts boven.’
Nadat het horloge piepte, moest ik toch even lachen. ‘Vijf minuut drie.’ 
‘Dat is nog redelijk geloof ik.’
‘Allez kom, ik zal je losmaken, dan kunnen we teruglopen naar de Vrijdagmarkt.’

Conditietraining in het veld. Ideetje van John. Hij wou eens weten in hoeveel tijd wij een loper kunnen vatten. Nog geen minuut nadat we terug aangekomen waren op de Vrijdagmarkt, riep het echte werk alweer: we moesten onmiddellijk vertrekken naar de Sint-Michielshelling, want daar had iemand z’n auto zó neergezet dat het de hele brug blokkeerde. ’t Duurde wel even, maar we hebben de eigenaar van de auto met enige overtuigingskracht – een wapperend bonnenboekje en een aangerukte takelwagen – zover kunnen krijgen dat hij zijn auto voortaan ergens anders parkeerde. De rekening van de takelwagen mag hij hoe dan ook in de bus verwachten.

Toen ik thuiskwam, hoorde ik iemand fluiten in de keuken. Dominique, dat was overduidelijk, want hij kan absoluut geen toon houden. En dat was nu dus ook het geval. Al in de gang rook ik dat hij bezig was met het avondeten. Hij had mij door zijn vals, maar hard gefluit niet horen binnenkomen, wat mij de gelegenheid gaf om even te blijven kijken. Hij was aan het meefluiten met de muziek op Donna; de radio stond eigenlijk ook best hard. Hij roerde even in de pannen en begon vervolgens te dansen. Hij schrok niet toen hij mij opmerkte; hij lachte. ‘Kom,’ zei hij, waarna hij mij aanspoorde om samen te dansen. Hoewel het een redelijk ‘zomers’ en vrolijk nummer betrof, wilde hij graag slowen. ‘Dag lief,’ zei hij, nadat hij mij tegen zich had aangedrukt. ‘Ik dacht, laat ik weer eens koken voor mijn ventje…’ Ik gaf hem een zoen. ‘Is het te eten denk je?’, vroeg ik met een glimlach. ‘Ik vrees ervoor,’ zei hij met een serieus gezicht. ‘Ik weet namelijk iets dat veel lekkerder is om te eten…’ Ik proestte het bijna uit toen hij zachtjes in mijn oorlel beet. ‘Ik verkies toch de spaghetti die je hebt gemaakt, denk ik. Dan kan ik jou voor later bewaren.’ ‘Klinkt als een redelijk eerlijke deal…,’ zei hij zachtjes, waarna hij mij een zoen gaf. ‘Heb je honger?’ Ik knikte. ‘Best wel. ’t Was vandaag best vermoeiend op het werk.’ Ik grinnikte. ‘John had weer zo’n fantastisch idee. …’

(©June, 30/05/08)