Vikki
Hallo iedereen,
Maandag, 11 uur in de ochtend. Ik was nog brak van de interventie van de vorige avond, maar ondertussen moest ik wel weer gaan werken. Net op het moment dat ik naar mijn werk wilde vertrekken, stormde mijn schoonzus mijn huis binnen. Of ik op haar kat wilde letten voor zolang zij weg was. Nog voor ik kon antwoorden, had ze haar kat en al zijn benodigdheden al in het huis geďnstalleerd. ‘Ik kom ‘m uiterlijk zaterdag halen!’, riep ze nog, waarna ze de voordeur achter zich dichttrok. Het was muisstil, tot…
Prrrtt…
Ik liep naar de afgesloten mand waarin de kat zich bevond, ging er op mijn knieën naast zitten en keek naar binnen. ‘Fijn.’ Het was een Perzische kat, die hebben van die lange haren. Laat ik daar nu net flink allergisch voor zijn… Ik heb Dominique gebeld, en hij was niet blij. ‘Wát heeft ze?’
‘Ze heeft haar kat hier afgezet en is weggegaan.’
Hij zuchtte diep. ‘Wat heeft ze verder nog gezegd?’
‘Dat ze ‘m op z’n laatst zaterdag zal komen halen.’
‘… Verder niks?’
‘Nee.’ Ik rolde met mijn ogen en zuchtte zachtjes. ‘Luister Dominique, ik weet even niet wat ik moet doen. Ik moet nu gaan werken, maar ik wil die kat niet alleen laten. Als die vrij kan rondlopen hangt heel ons huis vol haren en is mijn bank kapot gekrabd…’ Het werd stil aan beide kanten van de lijn. ‘Ik weet het ook niet,’ zei hij, waarna ik opnieuw zuchtte. ‘Ik verzin wel iets. Ik spreek je vanavond wel… Dan kunnen we ineens je zus bellen. Ik wil wel eens weten waarom ik mijn allergie moet trotseren…’
Nadat ik had opgehangen, ben ik op zolder een deken gaan halen. Die heb ik in de gang gedrapeerd. In de keuken vond ik een teiltje, daar heb ik wat aarde uit de tuin ingeschept (als nood kattenbak kan dat tellen), kranten eromheen, een bakje voer en een bakje water erbij… Vervolgens heb ik de buurvrouw kort verteld over de situatie, en gevraagd of ze die middag eens wilde gaan kijken, als ze tijd zou hebben. Uiteindelijk ben ik met een vertraging van een half uur toch nog op mijn werk geraakt. ’s Avonds heeft Dominique naar zijn zus gebeld. Ze klonk verward, maar uiteindelijk had hij door dat één van haar beste vriendinnen in het ziekenhuis lag nadat ze bij een zware epileptische aanval zich flink had bezeerd. Ze excuseerde zich vanwege het feit dat ze zomaar was komen binnenvallen zonder uitleg te geven, en ze beloofde zo snel mogelijk terug te komen en iets anders te vinden voor de kat. Donderdag is ze ‘m dan komen halen. Ik heb nog altijd een beetje last van mijn allergie. Stomme Vikki ook… … Euh…, Vikki is de kat…
Nouja, ik zie jullie volgende week wel weer. Ik denk dat ik de gang nog eens ga schoonmaken... Tot de volgende!
Toffe groeten,
Wilfried.
(©June, 11/01/08)
|
