Bompa Audenaert

Hallo iedereen,

Woensdag, rond half twee ’s middags. Raymond en ik hadden net een moordzaak afgerond, en waren druk bezig met achterstallige verbalen typen. Plots ging mijn gsm af; het was Dominique die belde. Al direct toen hij begon te praten, hoorde ik dat er iets mis was. ‘Dominique wat is er?’, vroeg ik, hem halverwege een vraag onderbrekend. ‘Wel…,’ begon hij zachtjes, ‘Ik kreeg net telefoon van het tehuis waar je grootvader verblijft… … Hij is dood, Wilfried. Ze hebben hem vanmorgen gevonden.’ 

Ik heb de rest van de dag vrijgenomen. 

Bompa zijn gezondheid was de laatste maanden erg achteruit gegaan. Hij liep wat moeilijk, had vaak pijn en zijn eetlust was vaak ver te zoeken. Mijn moeder ging nog vaak naar hem toe, en ze vertelde dat hij fel vermagerde en steeds minder energie had. Hij was nauwelijks meer als een kamerplant. 

Hij is gestorven aan een hartstilstand. Volgens de verpleegsters was er nooit een aanwijzing geweest dat hij hartproblemen had. In het tehuis zeiden ze dan ook dat hij ‘gewoon oud’ was. 

Vanavond gaan we met de kinderen en kleinkinderen de laatste dingen doorspreken voor de begrafenis. Die is maandag al… Ik heb het geluk dat ik dit weekend sowieso al vrij was, anders waren mijn dagen voor het hele jaar al zowat op geweest… Nuja, we zien wel. Eerst maar die begrafenis. Jullie horen volgende week weer van mij.

Toffe groeten,

Wilfried.

(©June, 25/01/08)