Verjaardag

Hallo iedereen,

Deze week heb ik eigenlijk voornamelijk thuis doorgebracht. Ik had nog regelmatig een bloedneus, de pijn in mijn neus trok door naar de rest van mijn gezicht, evenals de blauwe plek. Mijn moeder schrok zich wezenloos toen ze mij in de deuropening zag verschijnen. ‘Wat heb jíj uitgespookt?’, vroeg ze verbaasd. ‘Oh, agressieve dronkaard, niks speciaals,’ zei ik zuchtend, waarna ik haar binnenliet. ‘Voorzichtig…,’ mompelde ik toen ze me een zoen wilde geven om mij te feliciteren. ‘Mijn hele gezicht doet pijn, momenteel…’
‘Maar jongen toch…! Is het gebroken?’ 
Ik knikte. ‘Gelukkig moet ik er niet voor geopereerd worden.’ 
‘En Dominique?’, vroeg ze, terwijl ze naar de living liep. Ik wilde glimlachen, maar bedacht me net juist op tijd dat dat waarschijnlijk geen goed idee was. ‘Dominique zorgt heel goed voor mij, allez, voor zover ik dat zelf niet kan, want mijn handen functioneren nog. Maar hij is heel lief.’
‘Altijd hè,’ lachte Dominique, die vervolgens mijn moeder een zoen geeft. ‘Wil je een stuk taart? Ik heb juist gehaald.’ 
Mijn moeder knikte. 
‘En een koffietje?’
‘Graag.’
‘Waar heb je pa gelaten?’, vroeg ik, terwijl we gingen zitten.
‘Oh, hij komt er zo aan, hij moest nog parkeren. De hele straat staat vol.’
Dominique knikte toen hij erbij kwam zitten. ‘Dat is de laatste weken wel vaker. Een paar straten verderop zijn ze aan het graven, dus iedereen komt hier zijn auto zetten.’

Verder is zowat heel het team langs geweest, Dominique zijn ouders, nog wat vrienden, … De laatste ging pas om halftwee naar huis. Dominique had daarna diep gezucht. ‘Eindelijk naar bed…,’ zei hij, waarna hij de trap op liep. Hij was al sinds zevenuur die morgen in de weer geweest (supermarkt, bakker, …) en was zichtbaar doodop. Ik liet de troep maar de troep, en keek nog heel even tv. Toen ik tien minuten later boven kwam, was Dominique al in dromenland. 

Maandag ga ik terug werken. ’t Zal in ieder geval één week bij bureauwerk blijven, en hopelijk blijft het bij die ene week, want veel langer ga ik het niet volhouden om continu verbalen te maken… 

Tot volgende week!

Toffe groeten,

Wilfried.

(©June, 08/02/08)