Een week lang

Hoi allemaal,

Een week lang heb ik geprobeerd wat uit Dominique te trekken, maar niets. Helemaal niets maar dan ook helemaal niets ben ik te weten gekomen. Hij heeft het volledig op een zwijgen gelegd. Hij praat helemaal met niemand meer. Ook de dokter wilt niets vertellen, het is zijn beroeps geheim. Hij geeft me het gevoel dat er meer aan de hand is, en iets serieus. 

Ik heb van de week ook de computer doorzocht, maar daar kan ik ook al niets op vinden dat hij iets op gezocht heeft over een ziekte of zo. Hij heeft de afgelopen tijd ook helemaal niets meer achter de computer gezeten.

Hij doet ook helemaal niets meer, hij eet niet, en drinken doet hij nauwelijks. Hij is zo dun geworden, en dan zijn darmen die je maar tekeer hoort gaan. 

Ik kan de gedachtes niet los laten, en daar leid mijn werk ook wel een beetje onder. Ik blijf maar denken wat er aan de hand is. Ik kan me echt niets verzinnen. John heeft me van de zaak afgehaald en me naar huis gestuurd, maar thuis word ik ook gek. Ik weet het gewoon niet. Ik wil zo graag mijn mannetje helpen, maar hoe. Ik weet niet wat ik moet doen.

Ik ga jullie verlaten, ik ga weer eens een speurtocht op het internet maken, misschien dat ik iets kan vinden. Maar ja er is zolveel waarvan je een depressie kan krijgen.

Groetjes van Wilfried Pasmans

(28-3-08 flikken10)