Anders

Hallo iedereen,

Deze week begon met gewone wegcontroles voor zowat heel het korps. Ik zag er al tegenop om weer vijf dagen achtereen in de regen een alcoholwalm in mijn gezicht te laten blazen, maar het bleef beperkt tot een paar uur. De motards waren iets te enthousiast geweest met mensen naar ons te brengen, dat we na een tijdje met een flinke rij zaten. We hebben de motards geld gegeven om even een koffietje te drinken – en uiteraard ook voor ons mee te brengen – zodat we alle auto’s konden wegwerken. 

Echter, naar mate de rij korter werd, viel het ons op dat de laatste auto in de rij stil bleef staan. We hebben de motards gevraagd terug te keren en ons assistentie te verlenen bij de alcoholtesten. Zodra zij arriveerden zijn we op de achterste auto afgestapt. Er zat niemand meer in, maar de motor draaide nog, en de lichten en ruitenwissers stonden ook nog aan. Een van de motards trok de kentekenplaten na, en uiteindelijk bleek de auto gestolen te zijn in Jemappes. We hebben John gebeld, en die vond deze situatie op zo’n manier vreemd dat we de controle mochten staken. En moesten gaan uitzoeken wat die auto daar deed. ‘Maar John, stel nou dat er een lijk in de kofferbak ligt, dan vernielen we bewijs als we de koffer opendoen…’ 
‘…’
‘John?’
‘Bel het labo. Vraag of ze hun kampeergerief meenemen…’
Een half uur later stonden we met acht man een tent op te zetten. 

En inderdaad…, er lag een lijk in de koffer. Het labo heeft heel de auto uit elkaar gehaald, om uiteindelijk tot de conclusie te komen dat al het bewijs in de kofferbak had gelegen. Verder was er niets in de auto wat ons ook maar de kleinste aanwijzing richting de dader kon geven en alle eventuele sporen buiten waren weggespoeld door de regen. Niet echt bevorderlijk om een moordzaak op te lossen… De hele week hebben Raymond contact gehad met het labo, maar we hebben nog altijd niets. John hamert erop dat we doorzetten, maar vooralsnog ziet het er nogal somber uit… Het is dan ook niet echt prettig om naar huis te gaan. Zeker niet als je er dan ook nog een echtgenoot bovenop krijgt die geen woord zegt over wat er nu eigenlijk met hem scheelt. Alhoewel… Al weken zit hij als een zombie op de bank, hij doet niks, zegt niets, maar ondertussen weet ik wel dat er iets scheelt. En frustrerend is in dit geval nog zacht uitgedrukt…

Maar vandaag was er iets veranderd. Hij huilde. ‘Dominique?’, had ik verbaasd gevraagd. ‘Wat is er aan de hand?’ Hij stond op en drukte zich tegen mij aan. ‘Het is niet goed, Wilfried…’ Hij trilde over zijn hele lijf. En zo hebben we daar minimaal een half uur gestaan, zonder verder nog een woord te wisselen. Daarna had hij mij een enveloppe van het Sint Lucas getoond. Mijn maag keerde zich om toen ik zag wat erin zat… Het waren van die algemene folders die ze mensen wel eens meegeven als ze te maken krijgen met een ziekte of iets dergelijks… En Dominique had er blijkbaar ook gekregen…

Ik krijg ’t gewoon niet m’n strot uit… Ik… … Pfff…

…

Dit kan gewoon niet… Niet Dominique…

Wilfried.

(©June, 04/04/08)