Kapot

Hallo iedereen,

Mijn hoofd zit volledig dicht. Zowel letterlijk als figuurlijk. Ik loop al een week te janken, in het ziekenhuis, thuis, op mijn werk, … Ze proberen er op mijn werk zo min mogelijk rekening mee te houden, op mijn eigen verzoek overigens. Ik wil niet dat ze me zielig vinden omdat m’n echtenoot doodziek is… Maar soms dat moet ik gewoon even alleen zijn, even alles eruit gooien… Mijn kop zit vol met snot en ’t wordt hoe langer hoe erger. 

Afgelopen week is er veel gebeurd. Zaterdag hebben ze een biopsie gedaan, om te bepalen of de tumor goed- of kwaadaardig is. ‘Maar hoe dan ook,’ zei de dokter, ‘we gaan sowieso opereren.’ We hebben inmiddels een soort van schema gekregen. Over twee weken kan Dominique al onder het mes voor de mastectomie. Ondertussen gaat die hormoonbehandeling ook gewoon door, om te voorkomen dat de tumor nog groeit. Hij moet ook zorgen dat ‘ie zich verder wat fitter gaat voelen, dat ‘ie meer eet en drinkt, want anders wordt het wat moeilijker om weer te herstellen. Na de operatie starten ze dan met de radiotherapie, om te voorkomen dat de kanker er voorlopig niet terugkomt.

Pff…

’t Wordt me allemaal een beetje veel… Ik ben dood- en doodop. Ziekenhuis in, en weer uit, niet slapen, continu vrezen dat het allemaal toch even nét iets anders gaat lopen als de dokters hebben gezegd… Het feit dat Dominique mij steeds meer buitensluit helpt ook niet echt… … Pff… De rillingen gaan weer over mijn rug van zodra ik er weer aan denk… Vorige week kwam ik hem wat spullen brengen, hij heeft nors dankjewel gemompeld en heeft mij daarna gewoon buiten gegooid. Ik had nog maar amper door wat er gebeurde of ik stond al weer op de gang. 

De dokter zei dat hij ook zo is tegen het personeel. Hij denkt dat Dominique wel wíl praten en het allemaal niet zo bedoeld, maar dat hij het gewoon moeilijk vind omdat hij zich schaamt, ofzo… ‘Dat komt wel vaker voor, niets om u druk om te maken…’ Jaja, maar ondertussen doe ik dat wel. Ik moet toekijken hoe mijn huwelijk naar de vaantjes gaat door een klompje cellen van amper drie centimeter doorsnee wat zo snel mogelijk weg moet…

‘Misschien is het goed om er een keer bij te zijn, als uw echtgenoot gaat praten met dokter Versteeg…’
‘Ja… … Misschien…’
‘Denk er in ieder geval over na. En praat met uw echtgenoot en vraag hem wat hij daarvan vindt. Laat hem merken dat u het er ook moeilijk mee heeft, maar dat u er ondanks dat voor hem wil zijn.’
‘Maar dat is ‘t ‘m nu juist. Ik laat ‘m aldoor merken dat ik er voor hem wil zijn, dat ik hem wil steunen nu hij zo ziek is, maar hij lijkt het gewoon niet te horen… Hij scheldt me uit, stuurt me weg of negeert me als ik weiger om weg te gaan. Ik heb hem nog nooit zo gezien…’
‘Mensen kunnen in geval van ziekte heel anders reageren, dat is zo. Het beste dat u kan doen is laten zien dat u er bent ondanks alles, dat u wilt helpen om de last de dragen en dat het dus niet erg is om te praten. Ik hoor heel vaak dat mensen in zo’n geval heel afstandelijk worden, omdat ze de mensen die ze graag zien niet willen betrekken in de situatie waarin ze verkeren, puur om ze het leed te besparen en dat gebeurd vaak onbewust. Geef hem de tijd, dan komt het allemaal wel weer op z’n pootjes terecht.’

… Ik hoop dat het waar is…

Wilfried.

(©June, 18/04/08)