Hectisch…

Hallo iedereen,

Eerst en vooral sorry dat ik vorige week niets van me heb laten horen. Ik vlieg de laatste tijd nogal heen en weer tussen mijn werk, het ziekenhuis en thuis. Dominique die niet kan werken en zich dus bijgevolg thuis zit te vervelen, en ik die niet elke dag vrij kan nemen… En als ik dan vrij ben, is het om bij Dominique te zijn als hij weer eens binnen moet voor één of andere controle ofzo…

En dan die operatie… Godzijdank hebben ze die gewoon kunnen doen… ’t Zag er namelijk even naar uit dat er iemand de plaats van Dominique zou krijgen en Dominique zelf nog twee weken zou moeten wachten op de operatie, maar dat hebben ze niet laten doorgaan. Gelukkig maar, want nóg eens twee weken wachten op die operatie had ik echt niet aangekund…

Ze hebben hem gisterochtend de OK ingereden. Het duurde eigenlijk langer dan gepland, en dat zei de dokter ook, achteraf. Dominique had last gehad van wat meer bloedverlies dan normaal is bij zo’n operatie en daar hebben ze veel last van gehad. Eenmaal terug op z’n kamer duurde het nog een hele tijd voordat hij weer wakker werd. Nouja, eigenlijk is hij nauwelijks wakker geweest. Hij had zijn ogen misschien een halve minuut open, maar daarna is hij weer in slaap gesukkeld. Ik heb het grootste deel van de tijd naast hem gezeten, me ondertussen afvragend wat ik in hemelsnaam kon doen. Niet dat het erg nuttig was om de hele dag naast ‘m te blijven zitten, maar ik voel me ook steeds nuttelozer worden in onze relatie. Wat heb ik eraan als hij niet met mij wil, kan of durft te praten over wat er in hem omgaat? 

Nouja… Ik heb er al vaak om gezucht, gepiekerd, gehuild, maar het helpt niet, en dat weet ik ook wel, maar ik weet niet wat ik anders moet doen. Dominique doet ook niets meer dan mij aanstaren – enfin, dat is al meer als dat het eerst was, eerst draaide hij al direct weg bij het horen van mijn naam – maar ik kan er niks mee… 

*zucht…* 

Nouja, ’t zal op een gegeven moment wel veranderen…

Wilfried.

(©June, 02/05/08)