Ups and downs

Hallo iedereen,

Afgelopen week is het nogal druk geweest, zowel op het werk als privé. Dominique heeft nog altijd zijn gesloten momenten, maar hij laat mij wel wat meer toe als een maand geleden. Hij zegt zelf dat hij tot inkeer is gekomen nadat hij mij een paar keer huilend weg heeft zien gaan. Hij heeft mij er toen voorzichtig over aangesproken, en daar kwam eigenlijk aan het licht dat hij het ook wel erg vond. Hij wilde mij geen pijn doen, maar onbewust gebeurde het toch. Hij wil zijn best doen om mij te betrekken bij wat hij nu doormaakt, zodat onze relatie er niet meer onder kan lijden. 

’s Avonds riep hij mij dan bij zich. Hij stond in de badkamer, voor de spiegel. Ik moest lachen bij het zien van zijn roze pyjamabroek. ‘Wat is er?’, vroeg ik. 
‘Niks, eigenlijk…’
Hij stond voor de spiegel en probeerde het verband van zijn borst te pulken. ‘Ik haat dit zo ontzettend, weet je dat? Steeds dat gedoe met die steriele kompressen en zalfjes enzo… Ik heb er eigenlijk geen talent voor.’ Ik ging achter hem staan en probeerde hem te helpen met de tape los te halen. ‘Ik heb geen nagels…,’ verontschuldigde hij zich, terwijl hij naar zijn nagels keek. ‘Die lange nagels van Natasha zouden hier wonderen kunnen verrichten.’ 
‘Natasha? Je secretaresse?’
Hij knikte. ‘Ze heeft van die nepperds. Al jaren trouwens. Ik snap niet dat ze ermee kan typen.’
Even bleef het stil. Ik peuterde gewoon verder.
‘Laten we maar gewoon zeggen dat de tape gewoon goed vastzit,’ zei hij plots. Ik moest erom lachen. ‘’t Is in ieder geval beter dan dat het steeds loskomt, toch?’ Hij knikte. ‘Dat wel ja…’ Ik zag aan zijn gezicht dat hij pijn had. ‘Is het nog steeds zo gevoelig?’ Hij haalde zachtjes zijn schouders op. ‘Sommige plekken wat meer als andere… Maar ik zou niet moeten klagen…’ Hij draaide zich om en sloeg zijn armen om mijn middel. ‘’t Spijt me zo, Wilfried… Ik was mezelf niet, en jij hebt daarvoor nogal wat klappen moeten incasseren. Ik zou willen dat er een zalfje zou zijn om de wonden sneller mee te laten helen…’ Hij streelde voorzichtig over mijn borst. ‘Ik denk dat ze wel zonder zalfje kunnen…,’ zei ik zachtjes. ‘Want het feit dat ik nu hier sta, met jou, doet al wonderen.’ Hij glimlachte en gaf me een zoen. Voorzichtig en nog een beetje aarzelend omhelsde ik hem, maar al snel liet hij blijken dat dat nergens voor nodig was. Voor het eerst sinds tijden voelde ik zijn lichaam weer tegen het mijne, ik genoot ervan. Het voelde zo fijn dat we daar nog een half uur hebben gestaan.

Vandaag bezoek gehad van een vriendin van mij, Emma Boon. Ik ken haar al sinds de politieschool, maar eigenlijk zijn we steeds in totaal verschillende werelden terecht gekomen. Terwijl ik mij opwerkte bij de lokale politie, hield zij zich in eerste instantie bezig met drugscontroles op Zaventem. Na een pauze van ruim drie jaar om twee kinderen op de wereld te zetten, is ze op de dienst Personeelszaken terecht gekomen, ‘zodat mijn kindjes iets meer zekerheid hebben dat ze ook nog een mama hebben als ze wat ouder zijn’. Maar eigenlijk al na een paar weken had ze ’t wel gezien. Ze wilde actie. Stiekem bekijkt ze alle vacatures die binnenkomen op PZ, om te zien of dat ze er zelf voor in aanmerking zou kunnen komen. Vooralsnog heeft het weinig succes gehad.

Tussen neus en lippen door vertelde ze dat ze de opdracht had gekregen vervanging te zoeken voor één van mijn collega’s, Britt Michiels. Ik had wel iets opgevangen over dat ze misschien zou gaan verhuizen, maar blijkbaar is het al zeker. ‘Ze heeft gereageerd op een vacature in Brussel. Zij en haar gezin verhuizen naar daar omdat haar man daar een baan heeft aangeboden gekregen. Ik geloof dat hij daar twee keer zoveel kan verdienen.’
‘Op voorwaarde dat hij twee keer zoveel gaat werken zeker?’
‘Daar weet ik het fijne niet van. Ze vertellen mij niet alles hè. Ik krijg alleen de opdracht om een vervanger te zoeken en krijg een korte uitleg over waarom dat dan eigenlijk nodig is. Meer is dat niet hoor…’

Op het werk waren er eigenlijk weinig zéér interessante dingen te doen. Het hield een beetje op bij winkeldiefstallen, een paar hardrijders en dronkelappen achter het stuur. Er is verder nog wel een moord gemeld, maar uiteindelijk bleek het om zelfmoord te gaan. Het bekende levensverzekeringsriedeltje, natuurlijk.

Maar goed, ik ga jullie eens verlaten. Dominique wil graag samen tv kijken, ‘of een film ofzo. Ik heb nog massa’s dvd’s liggen die ik nog niet gekeken heb.’ 
‘Tuurlijk schat, ik kom eraan.’ Ik kan natuurlijk geen mogelijkheid onbenut laten om tegen mijn ventje aan te kruipen… Dus tot volgende week maar weer!

Toffe groeten,

Wilfried.

(©June, 23/05/08)