Bezem

‘De dokter zegt dat het allemaal goed geneest enzo. We gaan binnenkort een afsprakenschema opstellen. Dan moet ik niet meer elke week naar het ziekenhuis, maar dan gaan we het afbouwen zeg maar, zolang er niks aan de hand is.’
‘Godzijdank…’
‘Zeg dat wel ja. Ik begin die ziekenhuislucht een beetje zat te worden. … Hij wil mij binnenkort eens helemaal nakijken, trouwens. Bloed trekken, urine nakijken, onder de scanner, dat soort dingen. Om te zien hoe ik er van binnen aan toe ben.’
‘Heb je daar al een afspraak voor kunnen maken?’
‘Ja… Ik weet even de exacte datum niet meer, maar ik kan binnen vier weken terecht. Die juffrouw aan de balie heeft het wel ergens opgeschreven…’
‘Moet je dan ook in het ziekenhuis blijven?’
‘Dat was niet nodig, zei hij.’
‘En nu? Heb je een taxi gebeld?’
‘Nou, ik hoopte eigenlijk dat taxi Wilfried mij zou kunnen komen ophalen, maar zo te horen kan ik daarnaar fluiten.’
‘Sorry, het is hier immens druk. Er is een gijzeling aan de gang in een school en we moeten er zo naar toe. ’t Is serieus geloof ik. Raymond is al ter plaatse en hij belde net om te zeggen dat we onze camera niet moeten meenemen.’
‘Pers zeker?’
‘Ja, en ze zijn met veel blijkbaar. En wij mogen die mensen gaan vertellen dat we maar al te graag hun tapes en geheugenkaarten innemen als ze niet snel achteruit gaan, omdat het anders wel eens heel slecht zou kunnen aflopen. Ik haat het om als kuisploeg te fungeren.’
‘Doe je wel voorzichtig?’
‘Altijd.’ 
‘Tot straks dan… Nog speciale eisen voor het avondeten?’
‘Volgens mij stond er nog een pot spaghettisaus die op moet.’
Hij lachte. ‘Oké. Zorg je wel dan dat je zelf niet als spaghettisaus terugkomt? 
Ik grinnikte. ‘Ik zal mijn best doen.’
‘Tot straks lief.’
‘Tot straks.’

(©June, 06/06/08)