The F-word…

‘Laat je wapen vallen!’

Een doffe dreun volgde. 

‘Op de grond! Op de grond! Armen en benen gespreid!’

Dertig seconden nadat we het lokaal waren binnen gevallen, konden we de man boeien. Het gebouw werd gevuld met een hels kabaal.

***

‘Leuk speeltje heeft u hier, hoofdinspecteur.’
‘U weet waarschijnlijk wel waarvoor het dient.’
‘Wat is uw aanbod?’
‘Ik zou graag hebben dat u de kinderen liet gaan. Daarna kunnen we verder praten.’
‘En hoe weet ik zeker dat jullie dan niet binnenvallen?’
‘Je hebt mijn woord. Alles voor de veiligheid van de kinderen.’
‘Een echte held. Ik zal erover nadenken. Laten we alvast verder praten. Ik heb een, naar mijn mening, bescheiden verlanglijstje. Heeft u pen en papier?’
‘Mijn collega zal schrijven. Kom maar op.’
‘Ik wil een volgetankte auto zonder zendertjes, cameraatjes of andere ongein, met in die auto mijn zoon. En twee wárme pizza’s, hawaii ofzo, en wat drinken erbij.’
‘Is dat alles?’
‘Valt best mee toch?’
‘We zullen zien wat we voor je kunnen doen. Waar is je zoon?’
‘Bij mijn ex. Ze heeft hem meegenomen toen het uitging, en elke keer als ik ook maar aan ze denk stuurt ze de flikken op me af.’
‘Heeft ze daar een reden voor?’
‘Bwa… Volgens mij valt het wel mee. Ik ben vroeger geen brave jongen geweest; drugs, alcohol, wapens die ik rondzwaaide als ik geld nodig had, … Maar dat is allemaal voorbij, al lang eigenlijk, sinds Thomas geboren is. Alleen willen mijn oude vrienden dat niet accepteren en ze hebben ons wel een paar keer bedreigd enzo, maar we zijn er altijd weer in één stuk uitgekomen. Op een dag zei Martine dat ze ’t niet meer aankon en is ze samen met Thomas vertrokken naar haar moeder.’

Ik zag Raymond seinen dat hij wist over wie het ging. Silvano Sanchez. Ik zuchtte zacht. Eindelijk hadden we een idee tegen wie we bezig zijn. Raymond wist te vertellen dat hij vaak wild om zich heen schopt maar vaak nooit de intentie heeft om iemand pijn te doen met dat rondzwaaiend wapen. 

‘En wat hebben de kinderen in dit schooltje daar precies mee te maken?’
‘Bwa, niets eigenlijk…’
‘Laat ze dan gaan, hm? Hun ouders staan hier te wachten. Jij weet als geen ander hoe het is om je kind niet bij je te hebben…’
‘Mja, oké.’

Hij verbrak het radiocontact. Een halve minuut later ging de voordeur open. 
‘Alle eenheden, NIET vuren tot nader order! Ik herhaal NIET vuren!’
Een groep kinderen kwam naar buiten gerend. Diverse vreugdekreten achter ons. We moesten onze aandacht blijven houden op de gijzeling. Er zaten immers nog mensen binnen.

Er klonk een autoclaxon. Het eerste team was via de achterdeur de school binnen gegaan. Het kon nu twee kanten uit: de goede, en andere. Ik schakelde mijn mobilofoon uit en ging samen met mijn team richting de achterdeur. Wij moesten helemaal doorstoten naar de kleine zijvleugel van het gebouw, waar de Sanchez nog enkele leraren vasthield. We moesten hier zo snel mogelijk een einde aan maken. Britt liep met haar team achter het mijne aan. 

Van zodra we de school binnen waren, konden we al een heel stuk doorlopen; het eerste team had de centrale hal volledig gecheckt. ‘Er is voorlopig geen enkel spoor van aanwezige handlangers,’ fluisterde Bruno, de leider van dat eerste team. ‘Maar we zoeken nog verder.’ Wij liepen ondertussen verder naar de zijvleugel.

***

Plots werd het heel stil in het gebouw. Mijn oren floten nog van het geknal dat uit de gang was gekomen, maar zodra dat minder werd, hoorde ik iemand jammeren. Toen we Sanchez en de leerkrachten naar buiten wilden begeleidden en de gang in liepen, zagen we dat het grandioos fout was gelopen. Sanchez had duidelijk toch wat mensen meegenomen. De houten vloer van het noodgebouw kleurde langzaam rood. ‘..., vier slachtoffers, dokters komen eraan...,’ kwam er uit Britt’s mobilofoon. Alle aanwezige agenten keken verslagen naar het tafereel op de vloer. Tussen twee, door Raymond inmiddels dood verklaarde handlangers, van Sanchez zat Bruno. De schotwonde in zijn arm leek hij niet te voelen. Zijn hart deed veel meer pijn. Merel lag in zijn armen. 

Dood.

(©June, 20/06/08)