Trial and error

Hey,

Vanmiddag kwam ik opgewekt terug van mijn werk. We hadden net een succesvolle interventie in een kraakpand achter de rug, en bij diezelfde interventie een kleine drugsbende opgerold. John noemde het een grote klapper, en zo zal het ook in de weekendeditie van de Gentenaar staan (inclusief paginabrede foto van het team, natuurlijk) én de kans is groot dat er vanavond ook een kleine reportage in het Journaal zit. 

Echter, zodra ik Dominique zag, was mijn jubelstemming volledig over. Ik herinnerde mij dat ik ’s ochtends was weggelopen van wereldoorlog nummer zoveel. Al bij het minste of geringste werd hij kwaad, en net voor ik besloot een half uur vroeger dan normaal naar mijn werk te gaan, had hij zijn bord – inclusief half opgegeten boterham met pindakaas – naar mijn hoofd gesmeten.

Hij zat op de bank, met een deken om zich heen gewikkeld naar de tv te kijken. ‘Hey, schat…,’ probeerde ik, terwijl ik mij voorover boog over de rugleuning van de bank en hem een zoen op zijn wang gaf. Er kwam geen reactie. Hij zat daar met een dode blik naar de tv te staren. Ik heb minimaal een half uur tegen hem gepraat, maar hij leek me gewoon niet te zien of te horen.

Pas toen ik een beker ossenstaartsoep met prei voor zijn neus hield, ontwaakte hij enigszins. ‘Kijk eens, je lievelingssoep…’ Hij nam de beker aan, perste een klein glimlachje op zijn gezicht en begon de soep uit de beker te lepelen. ‘Vertel me nu eens precies wat er aan de hand is, hm?’

Maar nog steeds geen reactie. Het eerste wat hij zei sinds ik was thuisgekomen was ‘Ik ga slapen’, waarna hij naar boven vertrokken is.

En ondertussen weet ik nog stééds niet wat er scheelt… Misschien dat ik jullie daar volgende week wat meer over kan zeggen, maar als hij zo blijft doen betwijfel ik dat een beetje…

Ik ga het Journaal maar opzetten, hopelijk helpt dat om weer wat vrolijker te worden… 

Toffe groeten,

Wilfried.

(©June, 07/03/08)