Twaalfjaar

Hoi allemaal,

Thuis gaat het nog niet echt goed. Dominique is nog altijd ziek, hij heeft nergens zin in. Hij slaapt of kijkt tv, het lijkt wel op een depressie. Het maakt hem zelfs niet uit of ik wat liefs voor hem doe, of dat ik tussen hem en de TV in staat. Ik maak me erg zorgen om hem.

Op vragen geeft hij geen antwoord. Het enigste wat hij zegt is dat hij geen dokter nodig heeft. Een beetje vreemd. Het lijkt een beetje op toen met Raymond, die had last van zijn hard, maar deed of het niets was en had ook een doktersfobie. Ik heb vandaag op mijn werk Mihriban gebeld en gevraagd of ze niet eens langs wilde komen. Ze wilde dat wel en komt morgen langs, want ze had deze avond dienst.

Maar ik moest deze week ook werken, al zat mijn hoofd niet helemaal bij het werk. Maar hoe langer de dag duurde en hoe meer ik me in de zaak moest verdiepen verdwenen de gedachtes. Ik moet zeggen dat ik daar ook wel blij om was. Het zou niet te doen zijn, zal er misschien zelf ook depressief van worden. Maar hoe word je eigelijk zo ineens depressief?

Ik weet het niet, maar het leek wel of ik er deze week veel mee te maken had. Twee zelfmoorden. Eentje was met pillen op het water in gesprongen. Een ander zijn polsen door gesneden. Bij de tweede keer moest ik wel slikken, het was namelijk een meisje van pas 12 jaar. Hoe komt zo’n kind nou er bij om zelfmoord te plegen. 

Wij kregen het onderzoek naar dit meisje. Uit gesprekken met de ouders en de leerkracht kwam uit dat het meisje een teruggetrokken bestaan leiden. Ze had totaal geen vrienden. De leerkracht en de voorgaande leerkrachten hebben heel wat geprobeerd, maar alle pogingen zijn mislukt. In de klas deden kinderen in het begin wel hun best, maar ze wilde zelf niet. Dat leiden dat ze gepest werd, maar het leek langs haar heen te gaan, net zo als de rest van de wereld.

De ouders vertelde dat ze al sinds haar zesde therapie volgde, maar het niet wilde baten. Ze zijn altijd bang geweest dat hun dochter een einde aan haar leven wilde maken, ze had het er vaak over. Het meisje was altijd bezig met de dood. 

Maar ik moet jullie nu verlaten. Ik vind het wel moeilijk om zo naar beneden te gaan, ik heb geen idee hoe ik hier mee om moet gaan. Ik hoop volgende week wat positievers te kunnen vertellen. Al is het maar dat hij wel naar de dokter wil of zo iets.

Groetjes van Wilfried Pasmans