Verstoorde verhouding

‘Oké… Oké, ik kom eraan.’
Ik hoorde hem zuchten. ‘Raymond zeker?’
‘Ja…,’ zei ik zacht. ‘Er is een doorbraak in de zaak, ik moet naar het bureau.’ Ik nam de afrit, om een minuut later de oprit in de andere richting op te rijden. ‘Wel ja…,’ zei hij. ‘Het zou ook niet de eerste keer zijn…’ ‘Dominique…,’ zuchtte ik zachtjes; ik wist dat hij het er niet mee eens zou zijn. ‘Niks Dominique,’ blafte hij. ‘Het is altijd hetzelfde gedoe. De leuke dingen moeten altijd wijken voor uw job. Je had nota bene vrij genomen en dan bellen ze je nog!’ ‘Daar kan ik ook niet veel aan veranderen…,’ zei ik, terwijl ik me probeerde te concentreren op het autorijden. ‘John heeft mij de leiding gegeven over de zaak, dus als er iets gebeurd, dan moet ik er bij zijn. We zullen zaterdag wel naar je ouders gaan, als ze tijd hebben.’ Met een kwaad gezicht heeft hij zijn ouders verwittigd dat we niet zouden komen. ‘Meneer moet werken,’ voegde hij aan de reden toe, terwijl hij mij een kwaaie blik toezond.

***

‘Kijk, eigenlijk is het heel simpel,’ zei ik geïrriteerd tegen de agent die zich op mijn comfortabele stoel had neergezet. ‘Zie je die foto?’ Hij knikte. ‘Ik wil dat je een opsporingsbericht verspreid dat door heel België kan worden verspreid. Dus als ik morgen mijn krantje zit te lezen, staat dat opsporingsbericht er ook in. En maak nu dat je van mijn stoel af bent…!’ Hij wist niet hoe snel hij weg moest komen. Zuchtend plofte ik in m’n bureaustoel. ‘Ach, Wilfried, trek het je niet aan,’ zei Raymond. ‘Die knul werkt hier net een week.’ ‘Hij heeft toch wel geleerd hoe hij een opsporingsbericht moet maken zeker?’, bromde ik, waarna ik zuchtte. ‘Ik kan er gewoon niet tegen dat al het harde werk niets oplevert. En hoe langer het duurt, hoe harder Dominique erover klaagt.’ ‘Moet ik eens met hem gaan praten?’, vroeg Raymond, waarna ik mijn hoofd schudde. ‘Ik moet dit zelf doen.’

***

‘Telkens als wij afspreken om iets leuks te gaan doen, komt er iets tussen. En dat is ál-tíjd úw job! Ik ben dat dus echt beu hè!’ Ik hoorde de muziek al lang niet meer. ‘Weet je wat?’, begon ik. ‘Ik zal mijn job opzeggen, dan ga ik wel huisvrouwtje spelen. Gezellig.’ ‘Mo enfin, Wilfried!’, gilde hij door de auto. ‘Doe niet zo onredelijk!’ 
‘Onredelijk? Ik?’
Hij keek naar de weg toen hij merkte dat ik was gestopt. ‘Waarom stopt gij nu?’ Ik wees naar het stukje weg vlak voor de auto. ‘Eenden die willen oversteken. En als er iemand hier onredelijk is, dan ben jij het wel! Ik bedoel, hoelang zijn wij nu samen?’ Er viel een stilte. ‘Officieel bijna vijf jaar…,’ mompelde hij.
‘Precies. En ik vind het ook niet tof om te moeten werken op de meest onmogelijke momenten, maar dat lijk je voor het gemak even te vergeten. Ik moet er continu voor zorgen dat de verhouding tussen werk en privé niet verstoord raakt, en de ene keer lukt dat al wat beter als de andere keer.’

***

‘Aan uw gezicht te zien was Dominique niet blij.’ Raymond maakte de gordel vast. Ik haalde mijn schouders op. ‘Je kent hem. Hij heeft een fameus probleem met mijn job, en dan vooral de onregelmatige uren die het met zich meebrengt.’ 
‘Hij zal wel bijtrekken, hm?’
‘Ik hoop het,’ antwoordde ik, waarna ik de auto in z’n achteruit zette. ‘Waar naartoe?’
‘De haven. Ze hebben er een lijk gevonden.’

(©June, 11/07/08)