Connecties

‘Wat doe je?’
‘Ik eet een appel,’ antwoordde ik, terwijl ik mijn appel omhoog hield. 
‘Ja, dat zie ik,’ zei Raymond. ‘Kijk maar uit dat je het dossier niet vuilmaakt.’ Hij wees naar mijn bureau, waar het dossier lag over de zaak waar we nu mee bezig zijn.
‘Normaal gezien had ik allang een briljante, of iets minder briljante ingeving gekregen om de zaak wat vooruit te helpen, maar ik geloof dat mijn inspiratie op is.’
‘We zitten ook echt vast,’ zuchtte Raymond. ‘En het schiet ook niet op dat we met zo weinig zijn, Personeelszaken doet er precies ook veel aan om dat personeelstekort op te lossen.’
‘Ik zal Emma eens bellen,’ zei ik, terwijl ik met een plakkerige hand de telefoon oppakte en Emma’s nummer draaide. Terwijl ik wachtte tot ze zou opnemen, hoorde ik haar stem achter mij. ‘Wou je me spreken, Wilfried?’, vroeg ze nadat ik mij had omgedraaid. Ik knikte. ‘Ja, in verband met dat personeelstekort.’ Ze hield haar tas omhoog. ‘Ik was juist op weg naar Commissaris Nauwelaerts. Ik zal je straks wel bijpraten, oké?’ Ik knikte, waarna ze het bureau van John binnenliep. 

Ik opende het dossier en zuchtte. ‘Zullen we nog eens brainstormen?’, vroeg ik aan Raymond, waarna die knikte. We liepen naar de vergaderzaal en sloten de grote schuifdeur. ‘Bon… Wat hebben we?’, vroeg Raymond. Ik ging vlak bij het bord op de tafel zitten. ‘Die man in het Citadelpark, vermoord in de nacht van maandag 30 juni op dinsdag 1 juli.’ 
‘Die man heeft nog steeds geen identiteit hè?’
‘Nee. Met een beetje geluk krijgen we deze week nog wat reacties, nu dat opsporingsbericht internationaal verspreid is.’
‘Hij had een zakje cocaïne vast, daarop stonden ook vingerafdrukken van die Levi Van Damme…’
‘Is nog altijd voortvluchtig. En internationaal geseind. Als hij opduikt in Brugge of aan de Costa Brava, komt ‘ie onmiddellijk naar hier.’
‘En dan hebben we ook nog de schoenafdrukken rondom de plaats delict.’ Raymond schoof een foto van schoenafdrukken in het zand naar de linkerkant van het bord. ‘Is daar al iets over bekend.’ Ik humde. ‘Nike’s. Één paar is van het slachtoffer, ’t andere vermoedelijk van Van Damme.’ Ik bekeek de foto nog eens goed, en op een gegeven moment zag ik iets wat me eerder niet was opgevallen. Ik schoot van de tafel en drukte mijn neus zowat óp de foto. ‘Kijk eens…,’ zei ik, wijzend naar een klein detail op de foto; Raymond kwam naast mij staan. ‘Het is precies alsof hier ook een afdruk stond, maar dat het is weg geharkt… Zie je?’ ‘Ja…,’ antwoordde Raymond, terwijl hij de foto bestudeerde. ‘Ja, ik zie het…’ ‘Ik ga direct met de plantsoendienst bellen, eens horen wanneer ze dat stukje grond voor het laatst geharkt hebben,’ zei ik, terwijl ik naar een telefoon sprintte. 

Toen ik terugkwam, stond Raymond nog steeds naar de foto te kijken. ‘Ze zouden de donderdag na de moord weer gaan harken,’ zei ik. ‘De keer daarvoor was twee weken eerder. Het lijkt me enigszins onmogelijk dat het nog altijd zo mooi geharkt is na twee weken…’ Raymond drukte zijn vinger op de foto. ‘Is dat bloed?’

(©June, 18/07/08)