Open je ogen

Hello folks
3 september moet ik weer naar school, echt veel zin heb ik er niet in. Weer een nieuwe klas, nieuwe mensen, bah. Ondertussen gaat alles hier zijn gangetje al schrok ik mij laatst kapot. Ik kon al een week niet goed slapen, en rond een uur of 2 ging ik naar beneden om iets te drinken en even tv te kijken. Nietsvermoedend loop ik de trap af, tja en dat wat ik toen zag. Ik ben maar weer naar boven gelopen, met het plaatje van pap en mam die elkaar van wel héél dicht bekeken nog fris in mijn geheugen, alleen al dat geluid, rillend kroop ik mijn bed weer in, okay humans nature, maar ik wil daar liever geen getuige van zijn. 

Verder is er deze week weinig gebeurd. We waren nog wel even flink bezorgd toen mama maar niet thuis kwam, nu bleek haar onderzoek slurpte zo veel tijd op en ze had de tijd niet gevonden om even te bellen... dat was dus eigenlijk voor die bewuste nacht. Gelukkig was ze er weer, en veilig. Dorien wordt ondertussen wel dunner, ik schrok toen ik haar laatst zag, de badkamer was open. Ze was een stuk magerder geworden. Ze huilde en vroeg of ik haar niet eens aan wilde raken. Haar huid was zo koud en grauw, het deed mij zeer. Ze zei dat ze mij nog altijd lief vond en dat ik dat vooral niet mocht vergeten. Ik ben er zo van geschrokken, ze heeft zo met mij gespeeld en toch vond ze mij nog lief? Ik zei haar dat ze weer normaal moest worden maar ze zei mij dat dat niet meer kon. Ze maakt me zo bang, soms huilt ze heel de nacht, ik maak mij zorgen, Dorien is en blijft mijn meisje, in mijn hart houd ik van haar, in mijn dromen zijn wij samen één. Ik heb haar in mijn armen gesloten en besefte dan pas dat zij naakt in mijn armen stond te huilen, maar het besef dat er iets goed mis is met haar was groter. Ik streelde haar rug en kon het niet laten zachte zoentjes in haar nek te planten. Ik wilde haar helpen, mijn maatje.. Ze gaf mij een zoentje en trillend liep ze naar haar kamer. 

Pap en mam hebben het ook in de gaten, maar niemand heeft echt grip op haar. Mama heeft radeloos met een doosje laxeerpillen in haar handen gezeten, haar handen beefden en haar lippen bleven de woorden "waarom" vormen terwijl papa bij haar zat en over haar arm streelde. We zaten met een groot probleem, een probleem dat je niet zomaar oplost. Dorien is ziek, en we moeten haar helpen. Mama wil met haar naar de dokter, maar Dorien wil niet. het is zo verschrikkelijk om te zien dat zo een mooi meisje zich zelf dit aan doet. Papa weet zich er ook geen raad mee en probeerd mama zo goed en kwaad als het gaat te steunen. Er is iets mis, ik denk dat het de druppel was, alles wat er sinds ik dit column schrijf gebeurd is, is door geen van ons goed verwerkt, en ik denk dat het nu bij Dorien naar boven komt, op een verschrikkelijke manier. 

Mama heeft wel met Dorien gepraat maar het haalt niets uit, Dorien blijft stellig volhouden dat haar niets mankeert en dat mama spoken ziet. Dit weekend hebben wij een barbeceu, benieuwd hoe Dorien daar mee om zal gaan, ik hoop dat ze stopt met het slikken van die rommel. Ik doe zo mijn best haar duidelijk te maken dat ze mooi is, maar zij is er van overtuigd dik en lelijk te zijn. Het ergste is, ze gaat op kamp. 2 weken lang op werkstage naar italië en nu ik een andere richting doe, zitten we niet meer in dezelfde klas. Mijn lief meisje, open je ogen en zie wat ik zie... ik weet hoe mooi je bent, je weet het alleen zelf nog niet. Dat zinnetje raakt me diep en dan voel ik toch een dikke krop in mijn keel want ondanks alles is Dorien wel al sinds jaar en dag toch mijn maatje. 

Simon