She's back!

Dorien is weer thuis, gelukkig. Ik was zo blij om haar te zien. Mama ook, vooral ons mam. Dorien zag er slecht uit, erg bleek en ze rilde van de kou, terwijl ze toch echt een dikke trui droeg en een shirt er onder. Ik heb haar toch even in mijn armen gesloten, ze stond helemaal te beven. Mama was naar de docenten gelopen en informeerde hoe het was gegaan, aan haar gebaren te zien was er wel iets mis gegaan want iets zinde haar totaal niet. Papa heeft de bagage in de auto geladen, hij zei niets. Dorien ging wel een knuffel bij hem halen en vroeg of haar moeder erg boos was, ik zag papa twijfelen en hoorde hem zeggen "Boos niet, wel bezorgd" Dorien slikte en ze stapte snel in de auto. De terugweg was dan ook niet echt geweldig. Mama vroeg van alles en Dorien antwoorde steeds heel kort. Ik begrijp echt niet wat dat toch is met meisjes, meisjes en hun dik zijn. Enfin, thuis is Dorien meteen naar haar kamer gevlucht en mama gebaarde mij dat ik maar naar boven moest naar Dorien. Dat is ook een manier om te zeggen dat ze iets wil bespreken en dat mijn aanwezigheid niet gewenst was. Ik bleef boven aan de trap staan, ik moest weten wat er op dat kamp gebeurd was. 

" Ze slikt ze nog altijd Johan"
" Wat? Die laxeerpillen?"
" Ja, de leiding heeft haar erop betrapt "
" En wat hebben ze toen gedaan?" 

Mama was aan het ijsberen, ik moest dus zo gaan staan dat ze mij niet zag 

"Niets, ja ze hebben ze afgepakt en een pedagogisch praatje gehouden"
"Maar schat, wat had je dan van hen verlangt?"
"Dat ze mij hadden gebeld, het gaat hier wel om een serieus probleem Johan" 
"Schat, dat weet ik, en dat moeten we ook bij de horen vatten, maar wat zeiden zij er dan van?"

Het bleef even stil, dat betekende vaak dat mama iets ging zeggen wat ze moeilijk of pijnlijk vond

"Dat het probleem wel eens bij mij kan liggen, dat het fundament er van, de oorzaak, wel eens bij ons kan liggen, bij jou en mij maar vooral bij mij" 
"Schat, als dat zo is, dan komen we er wel uit, praat met je dochter" 

Nu huilde ze, dat hoorde ik aan haar stem, die klonk verwrongen en ze trilde

"Ik heb dat geprobeerd, maar ze blijft volhouden dat er niets aan de hand is."
"Praat dan nog eens? zo kan het niet verder, en we moeten haar onder controle houden" 
"Hoe dan? Hoe kan ik nu controleren of ze eet als ze op school is? Ik kan niet al die tijd haar handje vast houden" 
"Dat niet maar je kan wel met haar naar de dokter, moet ik anders eens met haar praten?" 

Toen uitte mama haar verdriet zich in woede en kribbigheid

"Jij? Wat weet jij daar nu van? En bovendien, waarom zal ze naar jou wel luisteren? jij bent niet eens haar vader"

Die zat, pap voelde zich in zijn wiekgeschoten 

"Als je er zo over denkt, prima!" 

En pap ging naar boven, waarschijnlijk naar zijn werkkamer dus vluchtte ik, voor hij de trap nog op was, mijn kamer in en liet mij op mijn bed vallen. Wat nu? Als ouders samen niet op een lijn staan qua opvoeding is dat niet goed, niet voor hun relatie en niet voor de kinderen. Ik snap haar frustratie, maar ik snap ook dat kalm en rustig blijven het beste is, omdat Dorien zich anders nog verder van ons af zal keren. Jammer dat ze papa geen kans wilde geven. Wonderwel ging papa niet mokken in zijn werkkamer maar ging hij naar Dorien. Dat gesprek heb ik maar niet afgeluisterd. Ik ben naar beneden gelopen en keek naar mama die woest een poging deed om een kneuterige broek te strijken zonder stroom. 

"Zo gaat het niet lukken mama" 
"Anee? ik strijk al sinds mijn 15é en nu ga jij mij vertellen hoe het moet?"
"nee hoor mam, alleen wilde ik even zeggen dat je wel de stekker in het stopcontact moet steken" 

Ze keek mij verbluft aan, iets in haar brak. Ze zakte neer op de keukenstoel met haar handen voor haar gezicht. Ik ben maar naar de keuken gelopen en heb haar een glaasje water gegeven. Ik wist niet goed wat ik moest zeggen, dus heb ik maar een arm om haar heen geslagen. Ik snapte haar best, maar ik wist niet hoe ik er mee om moest gaan, ik had het er zelf moeilijk genoeg mee. Ik stelde haar voor dat ze Dorien meenam voor iets leuks, winkelen, en dan naar de bioscoop en dan rustig met haar dochter te praten. Ze heeft idee dan meteen omgezet tot doen, en zo wil ze dit weekend met Dorien iets gaan ondernemen. 

De rest van de week is er niet veel gebeurd, er was een schoolvoetbaltoernooi, dat was erg leuk, ons team staat in de finale, volgende week spelen wij die tegen t'heilig hart. 

Groetjes Simon