Dotje

Lieve Dotje, Dorien, lief... hoe zal ik je noemen? Ik kan nu even geen goede openingszin vinden, mijn gedachten en gevoelens zijn een warboel, mijn verlangens bruut verstoord. Je zei mij dat jij je leven zou beteren, je beloofde dat je ze niet meer zou slikken, en nu? Nu lig je op de psychiatrie van het ziekenhuis, bijna vastgebonden in bed aan de zondevoeding. Stommerd! Hoe kon je nu zo ver gaan? Ik vond je, bewusteloos in de kamer, midden in een plas water, want je wilde de planten water geven. Water.... het enigste dat jij nog in je lichaam stopte, samen met die rotpillen. Waarom? Je bent prachtig, en toch voelde jij je moddervet, alsof je in een verkeerde lachspiegel keek, zo zag jij je zelf. Jij en ik, wij zijn toch maatjes? Wij hebben al zo veel meegemaakt samen en toch bleef jij kiezen voor deze zo onbegrijpelijke weg. Het weet uitmaken doe ik niet, simpel omdat ik veel te blij ben weer samen te zijn. Momenteel ontbreekt het mij aan klank en woorden om je dit te zeggen, ze blijven steken in mijn keel en vormen samen een dikke krop. Mama is heel verdrietig om je, ze is nog altijd niet bekomen van de schrik, haar Dotje, haar geschenk van Mark, werd afgevoerd met gillende sirenes. Ons pap in toga in de auto er achteraan... beiden vervallen in een stilte van onbegrip en machteloosheid. Mama huilt vele tranen, en stort deze ongeremd uit bij papa, die haar dan zachtjes op haar rug klopt, ik zie in zijn ogen wat ik voel, maar er over praten kan ik niet. Stille tranen, een pokerface en een schaapachtig glimlachen zijn mijn zelfbescherming tegen het verdriet. Ik zie je graag, dood graag.... en jij.... jij was bijna dood. Ik hoop dat dit de eyeopener voor je is, die wij je niet konden bieden, ik hoop dat je nu tot het besef komt dat het zo niet langer kan. 

Lief, ik zie je graag.... ik heb u lief zenne...

Kusje Simon. p.s. tot vanavond... 



Dorien ligt dus in het ziekenhuis, afgelopen maandag... ik kwam thuis en had het gevoel dat er iets niet in de haak was. Ik opende de deur en bleef enkele ongenblikken versteend staan. Dorien lag bewusteloos op de grond, en even... in een fractie van een seconde greep de angst mij naar de keel dat ze dood was. Ze had de gieter nog in de hand, en rondom haar was veel water... water op de parket vloer waar ons mam elke zondag zo ijverig op boent. Ik heb meteen de ambulance gebeld en onze ouders. Daar zat ik dan, je werd maar niet wakker, ik was zo bang. De ambulance en mam kwamen tegelijk aan, papa was al onderweg naar de spoed. Stilzwijgend zaten we in de ambulance, terwijl het verkeer aan ons voorbij raasde. Enkele automobilisten doken voor ons abrupt de berm in, en weer anderen wierpen een blik naar binnen. luttele seconden, maar toch. Gillende sirenes en een rotvaart, zo was de rit over de hobbelige kasseien tot de begaanbaardere wegen. We zeiden niets, althans ik niet. Mama bleef maar "dotje" zeggen en snikte het onbedaardelijk uit. Wat moest ik? Ik zat daar maar, met een troostbeer in mijn handen die mij om de een of andere reden toch steun bood. Een steriel ruikende pluchen beer wiens kopje ik tegen mijn wang hield. Mijn hart sloeg overuren en ik voelde een rare druk op mijn oren. Telkens als ik slikte, deed het meer pijn... die dikke krop daar, ik wilde niet huilen... hoewel huilen in deze situatie niet meer dan gebruikelijk zou zijn geweest. Mama nam trillend mijn hand even vast en stamelde een "Jongen toch" Ik keek in haar ogen, en keek weer weg... ik wilde niet in de spiegels van mijn ziel kijken, niet zien wat ik voelde... voelen en zien zijn samen een zintuig, ik vond dat die anderen hun rust wel konden gebruiken. 

Bij het ziekenhuis stond pap al te hippen van zijn ene been op het andere, dat doet hij altijd als hij zenuwachtig is. Hij sloot mama in zijn armen en sloot zijn ogen, en ik stond daar maar met Beer T. Zijn zachte lijfje tegen mij aangedrukt. Wat moest ik doen? Ik ging op de plastic stoeltjes zitten en beukte zachtjes met mijn hoofd tegen de muur. Bij elke "boink" zag ik weer hoe ze voor mij lag, "Anorexia...." dat woord blijft zich overal herhalen. Zelfs op een poster, soms is toeval zo angstaanjagend. Ik heb de poster van de muur gerukt en hem in een vlaag van wanhopige hysterie verscheurd in 1000den snippers. Papa en mam stonden er wat verweest naar te kijken, schijnbaar wisten zij zich geen raad met deze actie. Papa sloot me dan in zijn armen en mama begon de snippers op te rapen. Trillend stond ze met een stukje in haar hand .. "Anorexia" ze liet het weg dwarrelen en rende naar de wc. Wat een ellende. 

Godzijdank was Dorien buiten levensgevaar, hoewel ze wel flink was uitgedroogd. Eerst wilde ze niemand zien of spreken, omdat ze dit vetmesterij via een infuus louter mensonterend vond. Ze voelde zich niet begrepen. Tevens lag ze aan het vocht, dat deerde haar dan weer niet. Mama heeft uren zitten snikken bij haar kamer, omdat de dokters hadden besloten op Dorien haar verzoek in te gaan, even geen bezoek. Dorien flipte echt toen we binnen kwamen en schreeuwde van alles. Mama trekt zich dat heel erg aan, ik heb die woordenstroom naast mij neergelegd in de optimistische hoop dat ze ons ooit toch dankbaar zal zijn. Gelukkig mochten we enkele dagen later wel bij haar komen, en bleef ze koppig beweren dat ze zich nu heel vet voelde. Het is zo hopeloos... ze heeft nu wel gesprekken met de diëtiste, en de psycholoog en als dat niet werkt dan moet ze naar een speciale instelling. 

Verder kon ik mij deze week niet concentreren en ben dan niet veel op school geweest, ik ben in het ziekenhuis geweest, hoewel we nog maar sinds woensdag bij Dorien mochten. Papa en mama zijn veel met elkaar bezig, elkaar troosten. Hoewel mama haar woede nu aan het botvieren is op pap. 

groetjes Simon 5 oktober 2007
Met vriendelijke groeten,