Hoelang nog?

Pasmans… pasmans ik weet niet of je mij kan horen maar als dat zo is, word dan wakker. We missen je, Dominique, ik en je team. Je bent mijn beste vriend, ik kon altijd mijn hart bij je uitstorten, jij vond nooit iets te gek. Zelf ben je ook wel een beetje gek, en dat bedoel ik positief. Je stropdassencollectie is legendarisch, even als je keuze van overhemden. Van Hawaï tot ananasschijfjes en van bootjes tot allerlei kleuren. Jij maakte de ijscoboer altijd zot door niet te kunnen kiezen, of je koos alle smaken en at alles nog op ook. Toe open je ogen, je vriend wil er zo graag weer in kijken, ik weet niet waar je bent… maar ik mis je en hoop dat je snel wakker wordt.

Geen reactie… het is zo raar iemand zo te zien liggen. Dominique gaat er kapot aan en draagt een Mickey Mouse stropdas van Pasmans omdat deze zo naar Pasmans ruikt. Hij is heel stil, al deelt hij wel van alles met Pasmans als ze alleen zijn. Ik weet mij er geen raad mee. Ik ben ondertussen ook nog druk met school al kan ik mij daar niet goed consenteren, ik ben bang dat Pasmans nooit meer wakker wordt. De dokters weten het ook niet, gelukkig vertoond hij wel wat hersenactiviteit, maar niemand weet hoe hij er uit zal ontwaken en of hij zal ontwaken. Het is een kluwen die zich vanzelf afwikkelt.

Ondertussen is mama een burn-out nabij, dus het gaat lekker hier. Papa is wel heel lief voor haar. Mama heeft hem meer nodig dan ooit, en ze huilt veel. Zonder dat er soms aanleiding na is, ze is gewoon doodop dus heeft papa haar bedrust bevolen en vertroeteld hij haar helemaal. Dat kan hij wel, en mama vindt dat ook heel fijn. Dorien heeft ondertussen alwéér een ander lief, dat is ook niet bij te houden. Zo zie je maar weer, drukte alom en spanningen. Ik houd jullie op de hoogte, ik ga weer naar het ziekenhuis.