Zonder titel

Daar zit ik dan, eindelijk weer in het zonnetje. Papa is weer op controle geweest. Dat is altijd zo spannend, voor mij dan, maar ook voor mama en pap zelf. We zaten in een bloedhete wachtkamer en mam had telkens de hand vast van pap. Het was zo eng, ik weet het ik ben geschift! Pap moest onder de scan en moest bloedprikken. Mama bleef trouw bij hem... en de waarden waren neutraal. Dat was min of meer een teken voor een klein feestje. Mama was zo blij, gek mens... ze zoende papa midden op straat [ ze hadden hem op zijn mobiel gebeld] en sleurde ons meteen naar een lunchroom. Ze was echt oprecht blij, en wij ook. Want het blijft een stille angst. 

Ik heb trouwens een vakantiejob. Treinen schoonmaken, dat is heel hard werken en ik ben dan ook doodmoe! Papa is er niet zo blij mee, sinds mijn crash, maar hij is wel trots op mij en dat voelt heel fijn. Het is echt weer rustig thuis. Papa werkt tot rond 17:00 en mama langer, ze zijn een bende op het spoor. Gelukkig veroorzaakt het niet voor spanningen... pap haalt mam vaak op van haar werk, of dan knuffelen ze even als ze weer thuis is. Die blijdschap en liefde tussen heb is zo mooi om te zien, want al die ruzies en drama's waren we zo zat en nu is er harmonie. De lichtjes zijn terug in de ogen van britt en papa... en ik voel me ook heel veel lichter. Dorien is ook minder koppig, ze eet alleen weer niet zo goed tot grote zorgen van pap en mam. 

Goed ik ga nog even vliegeren, het is lekker vliegerweer... tot volgende week!