Ik ruik een roos

Hoi allemaal,

Vorige week vertelde ik jullie dat we bezoek kregen van twee collega’s uit Maastricht. Ik denk dat de meeste van jullie zich wel af hebben gevraagd waarom, want het licht zo’n 150 kilometer hier vandaan. Dat zal ik jullie zo vertellen, maar ik wil eerst iets kwijt over dat duo.

Die Eva is echt een afstandelijke bits, volgens mij niet om mee samen te werken. Oké ik was vroeger ook wel erg, maar niet zo koud. Ook Floris was een bijzonder type. Onder dat ruwe gezicht van hem moet volgens mij wel wat moois zitten, maar ik kreeg bij hem het gevoel dat hij wel het een en ander achter zich had. Moeite had hij niet met zijn partner, want als het hem niet zinde luisterde hij niet naar haar en deed zijn eigen zin. 

Maar nu weer terug naar de zaak. In Maastricht was een vrouw vermoord, maar van haar dochtertje was geen enkel spoor. Nu was de ex-man de hoofdverdachten, en ze hadden ze het vermoeden dat het dochtertje daar ook was. 

Britt en ik zijn dan samen met de man gaan praten, de man was vreselijk ongerust over zijn dochtertje, het nieuws van zijn ex-vrouw vond hij niet zo erg. Zij halte hem en andersom ook. Hij zag haat alleen als hij eens per maand hun dochter kwam halen en brengen. En dan was ze er nog niet altijd.

Een motief had hij dus wel, een alibi had niet. En voor een periode van meer dan 4 uur, want het is al bijna 2 uur reiden naar Maastricht. We mochten dan een huiszoeking doen, maar dat leverde niets op. We hebben dan een observatie gedaan, want als hij zijn dochtertje bij zich had, dan zal hij het niet thuis hebben, want daar zal het gevonden hadden. Maar waar dan wel.

Woensdag kwamen we er eindelijk achter. De man ging steeds zijn kruipruimte in. Die waren we niet vergeten, maar in de kruipruimte was een verborgen ruimte gemaakt. Die was bijna niet te zien, zo goed verscholen als dat was. Die ruimte was 23 bij 3 meter. Er was een kinderkamer ingericht, met ook een badruimte. Het meisje was daar heel lief aan het spelen.

De vader vertelde dat hij op het idee was gekomen door dat wat er in Rusland was gebeurd, toen is hij begonnen om zijn eigen kelder te bouwen voor zijn dochter. Dan kon hij haar toch bij zich houden.

Het meisje word nu opgenomen in een Nederlands pleeggezin, en is beide ouders kwijt. Want haar vader zal ze voorlopig niet meer kunnen zien.

Ik ga jullie weer verlaten, Vera staat met een boek te zwaaien, ze wil lezen, maar ze kent nog niet alle letter dus heeft nog wat hulp nodig. Daimian vind het ook geweldig als Vera voorleest. Maandag had ze een boekje wat ze al zelf kon lezen, echt zo mooi. Gister was ze met tijdschriften bezig. Toen had ze met allemaal letters een zinnetje gemaakt. “ik ruik een roos.” Echt heel erg schattig.

Maar nu moet ik echt stoppen.

Groetjes van Tony

(5-10-07 flikken10)