Martelaars

Hoi allemaal,

Jullie zullen je denk ik nog wel herinneren dat ik jullie vorige week vertelde over die verschrikkelijke kindermoord. We zijn daar deze week dus mee verder gegaan. En ik mag jullie mededelen dat de zaak is opgelost. Maar ik moet jullie wel waarschuwen dat dit toch een van de schokkendste zaken is die ik gehad hebt.

Zaterdag ochtend kwam ik op het commissariaat. Daar lag al een pak papier op mijn bureau. Tot mijn verbazing was Britt er nog niet eens. Die is toch meestal de eerste. Nou nu zal ik de gene zijn die het meeste moet lezen, het zal geen kwaad kunnen.

Toen ik eindelijk klaar was met alle rapporten en verslagen te lezen was Britt er nog altijd niet. Het is niet bepaald Britt haar gewoonte om zo laat te komen. Ik heb haar toen maar gebeld. Slaperig nam ze op. Dorien en Simon waren vrijdag avond uit geweest en ze waren pas om 4 uur terug gekomen. Na een flinke uitbrander gegeven te hebben is ze met een gerust hard in slaap gevallen. En ja ook haar wekker vergeten te zetten en werd ze gewekt door mijn telefoontje.

Een half uur later kon ik alles overbrieven aan Britt. Het meisje moest vreselijke pijn hebben geleden. Haar hele lichaam zat onder de striemen van ijzerdraad. Er waren erg diepe striemen in haar nek, en ze is overleden aan de gevolgen van verstikking. In haar mond zat een zakdoekje en haar mond was afgeplakt met tape. Het buurtonderzoek had niets opgeleverd. Bij het lichaam waren alleen kindervoetsporen te vinden en dan de voetenafdrukken van de persoon die het kind gevonden heeft.

We zijn dan naar het ziekenhuis gegaan waar beide ouders opgenomen waren. Ja natuurlijk troffen we Sam als de behandelende arts. Maar gelukkig mochten we bij de ouders. Die waren al een beetje van de schrik bekomen, maar zaten nog in de ontkenningsfase. Ze wilde niet geloven dat hun dochter er niet meer was. Maar gelukkig konden ze ons wel veel belangrijke informatie geven. Ze vertelde namelijk dat hun dochtertje buiten aan het spelen was. Ze was altijd een beetje bang voor de kinderen van de buren, geen idee waarom, maar de wilde de dag van haar dood erg graag met haar spelen. De moeder was even naar binnen gegaan en daarna hebben ze hun dochter niet meer gezien. Iets wat ze niet konden begrijpen, want ze ging nooit verder weg dan het pad achter hun huis, De hele buurt was zo aardig om hun te helpen met zoeken, en een heel eind van hun huis vandaan was ze dan eindelijk gevonden.

De buurkinderen wilde dus met haar spelen??? Niet zo bijzonder natuurlijk, maar grote kans dat die haar gezien hebben. We zijn dus naar de buurkinderen toe gegaan. En daar kregen we een bekentenis te horen die we ons nog lang zullen herinneren. De twee kinderen van 6 en 8 vertelde dat ze een nieuw spelletje hadden en dat met hun buurmeisje wilde spelen. Dat nieuwe spelletje was iets minder leuk voor hun buurmeisje. Want ze hebben het meisje doodgemarteld met ijzerdraad. Ze zeiden dat ze wisten dat ze heel veel pijn hadden en dat leuk vonden. Ze vonden het leuk om eens iemand anders een keer heel veel pijn te doen. Jullie begrijpen wel dat we daar niet goed van werden. Het blijkt nu dus dat de kinderen al jaren lang mishandeld woorden, en ze hun pijn eens bij een ander wilde laten voelen. Ik vind dit echt heel erg en ik hoop ook dat dit soort dingen niet meer gebeuren, maar helaas is kindermishandeling nog iets wat allerdaags is en wat dus niet moet horen.

Maar ik ga jullie nu verlaten, ik hoop dat ik volgende week een leukere column heb.

Groetjes van Tony

(30-5-08 flikken10)