Van onderen!!!

Hoi allemaal,

Ja hoor, toen minuten voor het einde van mijn dienst ging de telefoon, een melding van huiselijk geweld. Ja zeker een echtpaar wat een vermoeiende dag heeft gehad en bij thuiskomt zich maar op elkaar afreageert. De buren hebben gebeld, en ja het is niet de eerste keer dat we daar langs moeten komen. Meestal gaat het dan om een heleboel geschreeuw en wat gegooi met spullen. Maar ze gaan altijd tegen elkaar in, maar raken elkaar niet alleen hun interieur moet redelijk vaan vervangen worden.

Britt en ik stapte uit onze auto, natuurlijk in de stromende regen zo als de hele week, iedere keer als ik buiten ben begint het spontaan te regenen, ik weet niet wat ik misdaan heb. Maar we zagen niet alleen regendruppels naar benden vallen. Er viel ook een stoel uit het raam. Net juist op dit moment moest daar een vrouw onder lopen in deze vrij rustige straat. Britt riep nog dat de vrouw moest uitkijken. Maar ja, de vrouw bleef daardoor stilstaan en keek naar ons, ze kreeg de stoel boven op haar hoofd. Ja gelijk buiten westen, ja het zal best wel pijn doen geloof ik. Britt wist zeker dat het pijn deed, zij heeft eens een balk op haar hoofd gekregen en ze droeg toen nog een helm, maar deze vrouw niet.

We hebben de vrouw maar voor de veiligheid weg gehaald onder het raam en versterking gevraagd. Voor er nog meer uit het raam zou komen vliegen. Binnen 5 minuten waren alle hulpdiensten er, een wonder mag ik zeggen, want wij hadden er al 10 minuten over gedaan omdat we steeds vast stonden. 

Van boven klonk nog een hels kabaal, de ruzie was nog niet voorbij, en blijkbaar hadden ze ook niet in de gaten dat er iemand gewond was geraakt. Britt en ik lieten de vrouw over aan de deskundige dokters en gingen naar boven. Na even aan gebeld te hebben werd het rustig en werd de deur geopend. “Goede middag inspecteurs, sorry voor de overlast, maar we zijn nog heel.” Begroete de vrouw ons vriendelijk. “Het is ondertussen al avond, maar beneden is niet iedereen heel.” Het echtpaar keek ons verbaast aan. We vertelde wat er gebeurd was en ze schrokken er wel heel erg van. We hebben de verklaring van het tweetal opgenomen, en ja het was wederom frustratie van het werk en een kleinigheidje van hun zelf. 

Misschien moeten ze eens een andere baan nemen, of een boksbal of zo, want zo gaat het toch niet helemaal goed. Hopelijk loopt de volgende frustratie minder erg af. Maar de vrouw komt er af met een hersenschudding, voor de rest heeft ze er geen klachten aan over gehouden wat een geluk.

Maar ik ga, want ik ga met Vera haar koffer in pakken, morgen vroeg staat Sam hier voor de deur, ze gaan samen op vakantie, nou ja ook Sam zijn vriendin gaat mee. Vera vind het niet leuk dat Damian niet mee mag, maar we vinden hem daar echt nog iets te klein voor, volgend jaar misschien. Dan moet de dochter van Sam’s vriendin ook met ons mee vind Vera, die is net zo oud als Damian.

Dat zullen we volgend jaar dan wel zien.

Groetjes van Tony

(11-7-08)