Puppy, Smurf, Wolfs!

“Wolfs kantoor!” Dat was zo’n beetje het enigste Flamand deze week tegen mij gezegd heeft. Ze had telefoon gekregen vanuit Amsterdam, daar hebben ze een coldcase opengemaakt en wie heeft die zaak toen behandeld: Ik. Ik snap het niet, al die mensen die verband hielden met die zaak zijn mysterieus gestorven. En dan bedoel ik ook echt allemaal. Een beetje respect voor de doden is blijkbaar al weer te veel gevraagd. Meer kan ik op dit moment ook echt niet zeggen over die zaak.

Gelukkig hebben we wel de puppy-diefstal opgelost. Het bleek toch niet om diefstal te gaan. De fokker was bezig met een verbouwing en in de kennel waar de puppy’s en hun moeder zaten zat een bodemplaat over een gat in de vloer. Alleen die plaat was gaan schuiven en de puppy’s die kwijt waren, waren stuk voor stuk in dat gat gevallen. We hebben ze gevonden omdat Eva een vreemd geluid hoorde en toen heeft die fokker die honden uit de kennel gehaald en vonden we het gat in de vloer. 

Die man was het zelf schuld maar die hondjes hebben er niets aan. Van de vijf hebben we er drie kunnen redden. Eentje was al dood toen we ze vonden en Eva heeft de ander nog geprobeerd te reanimeren (ze is niet zo’n ijskoningin als velen denken) maar het heeft niet meer geholpen. Jammer. 

Ik denk er nu wel serieus over na om een hond te nemen. Niet erg handig als ik er zo over na denk, met al die wisselende diensten van mij, maar wel erg leuk en gezelschap. Maar deze gedachte staat in ieder geval in de ijskast tot ik een eigen appartement heb. 

Tussen ons gezegd en gezwegen: Volgens Romeo hoef ik ook geen hond te nemen nu, want ik heb Eva die als een pup zo nu en dan voor me uit rent en dan weer achter me aan.

Over Romeo gesproken. Blauw was onze “blauwe-unit” deze week zeker. We kregen een melding van jongeren die graffiti stonden te spuiten op het Dinghuis. Flamand had Marion en Romeo er heen gestuurd maar die jongens kwamen niet zo gemakkelijk mee. Wij hebben peperspray, zij hadden verf. Het waren net twee smurfen toen ze terug kwamen. De jongens kwamen er deze keer vanaf met een taakstraf (het schoonmaken van het Dinghuis). Ze verklaarden de mensen te willen helpen/beschermen door over de hakenkruisen heen te spuiten die er al stonden. Tja, goede bedoelingen of niet, het mag niet. Maar nu is onze hoop de `kruis-spuiters` ooit te pakken te krijgen helemaal verdwenen. 

Ik moet gaan, Flamand roept weer. Ik hoop dat er eindelijk schot in die zaak komt. (want intussen ben ik het beu. Ik heb in Amsterdam ook al zeven maanden aan die zaak verspild en dat ga ik niet nog eens doen.)

Groeten, Floris.


(Casp, 14 december 2007)