Nog even…

Deze week was het abnormaal hectisch hier. Flamand had graag dat ik heen en weer ging tussen Maastricht en Amsterdam voor die zaak waar ik jullie over vertelde en intussen probeerde ik hier te verhuizen. Ja, jullie horen het goed, verhuizen. Ik heb een appartement gevonden, voor een redelijke prijs, vrij ruim, in het centrum, op 300 meter van het bureau en het mooiste is dat ik een gekwalificeerd balkon heb. Ik had er nog nooit van gehoord maar sinds hier een paar jaar geleden alle balkons naar beneden zijn gekomen worden ze hier blijkbaar gekwalificeerd. Wel fijn om te weten dat ik nu verzekerd ben tegen instortende balkons. 

Maar goed. In Amsterdam is nog niets spectaculairs gebeurd, de zaak blijkt te zijn heropend omdat er toch een nabestaande blijkt te zijn die nu onze hoofdverdachte is. Wel cru als je bedenkt dat die man toen de “moorden” gepleegd zijn nog maar 13 jaar was. Al kijken we er niet van op als blijkt dat hij het wel zou hebben gedaan, ik bedoel maar, jongens van 11, 12 jaar komen naar het bureau omdat ze de leraren hebben gestoken, gesneden of bedreigd met een mes. Maar het is nog te vroeg om daar iets over te zeggen.

Dit weekend lekker vrij en dan de Kerstdagen ook. Maar eens kijken of ik morgen met Romeo, Eva, Marion en Fleur al mijn spullen vanuit de opslag in Amsterdam naar mijn nieuwe appartement krijg. Ik ben er echt blij mee, ik heb veel te lang in de Ponti rondgehangen. Ik ga nu maar eens mijn matras opzoeken, mijn bed is er ook nog niet, en dan kan ik met wat geluk de Kerst hier vieren, samen Fleur, die wilde voor mij een Kerstdiner maken. Echt waar, ik was stomverbaasd. 

Fijne Kerstdagen iedereen, en alleen scharrelkalkoen eten anders krijgen jullie ruzie met Romeo en z’n vriendin (ik geloof dat ze een comité willen oprichten voor de kalkoenen).

Groeten en tot volgende week, Floris.


(Casp, 21 december 2007.)